Eftelya
@balladetulipes
yıldızlar, olur olmaz yerlerde ışıl ışıllar.
Merhabalar. Öncelikle kitap akışı güzeldi, girişten itibaren akış oldukça iyiydi bu yüzden okurken sıkılmadım. Kitabın henüz 50. sayfasına gelmeden büyük bir şok yaşadım, ana karakterlerden biri olduğunu düşündüğüm bir karakter artık hayatta değildi çünkü!
Her neyse, devamında eklenen karakterler kitaba canlılık katmıştı. Özellikle Giray, Kerem ve Akın’dan oluşan arkadaş grubunun dağılmasının arasındaki gizem gerçekten kitabın sonuna kadar insanın kafasını karıştırmaya devam ediyor. Üstelik her bir karakterin de kendi içinde kendine has gizemleri var, bizim net görebildiğimiz tek kişi kitabı kendisinin ağzından okuduğumuz Umut.
Genel olarak güzeldi, sonunu da sevdim açıkçası. İkinci kitabı okuma hevesi getiriyor sonu, çünkü en sonunda büyük bir şok yaşıyor okur ve ikinci kitapta kafasını karıştıran soruların cevaplarını bulmayı ümit ediyor. Güzel bir gençlik kitabıydı, eğer lisenin başlarındaysanız önerilebilir
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Merhabalar, sabah okulda başladığım ve okul bitmeden iki ders önce bitirdiğim bu güzel kitap hakkında birkaç yorum yapmak istedim. Umarım okurken sıkılmazsınız.
Kitap benim oldukça hoşuma gitti açıkçası, gerek üslup bakımından gerek konu bakımından oldukça sürükleyiciydi. Durmadan okumak istedim, beni alıp götürdü diyebilirim. Talat’ın Fitnat’a duyduğu güzel sevginin sonucunda bir sahtekârlığa başvurması fakat bunu yalnızca gerçekten sevdiğinden ve içindeki saf aşk hissinden dolayı yapması hoşuma gitti. Aynı şekilde Fitnat’ın Talat’a duyduğu hisler de oldukça güzel anlatılmıştı.
Sonu beni her ne kadar üzse ve bana “Ne oluyor ya?” dedirtse de gerçekten güzel bir kitaptı. Tekrar okuyacağım gün, aynı bugünkü gibi, kitabın su gibi akıp gideceğine ve beni Talat ve Fitnat’ın dünyasına götüreceğine eminim. Türk edebiyatına aşık bir insan olarak, on üzerinden yedi puan verilebilir. Fakat yedi vermemin sebebi kötü olması değil, Türk edebiyatında daha güzellerinin olduğunu bilmemdendir.
Sevgilerimle.
Korkuyu Beklerken, Oğuz Atay.
Başlamadan önce şunu söylemeliyim ki, üslup bakımından ve yazım bakımından oldukça beğendiğim fakat yer yer de oldukça ürktüğüm bir kitap oldu bu. Aslına bakılırsa gözümü açan çok fazla cümleyle karşılaştım derlenip toplanan bu güzel hikâyelerde, çok fazla yerin altını çizdim. Ancak hikâyelerden bir tanesinin konusu bana hiç hitap etmedi, her ne kadar diğer hikâyeler gibi bana çok şey katmış olsa da.
Unutulan isimli eseri, işlenişi güzel fakat konusu ürkünç bir eserdi. Gerçekten sevdiğim bir kurgu oldu fakat dediğim gibi pek bana hitap etmiyordu. İçerisinde bir intihar vakası ve uzun süre boyunca vakanın yaşandığı yerde kalıp çürümeye başlamış bir bedenin betimlenmesi mevcut. Aslında yazım ve betimleme oldukça güzeldi fakat takdir edersiniz ki ürkmeden de edemedim.
Beni aralarında en çok etkileyen hikâye, Babama Mektup, hikâyesi oldu (gerçi buna mektup demek daha doğru, hikâye ve mektup farklı türler çünkü.) Zirâ küçüklüğünden beri babasından ayrı yaşayan ve babasına oldukça fazla özlem duyan biri olarak ölen bir babaya duyulabilecek gerçek bir özlem ve yazılabilecek en gerçekçisinden (hayat bakımından) bir mektup okuduğumu düşünüyorum.
Genel olarak sevdiğim bir kitaptı, hikâyeler hoşuma gitti. Üslup bakımından da oldukça başarılıydı. On üzerinden dokuzu hak ediyor diyebilirim. :)