sakalsız bir oğlanın tragedyası.Edebiyat
güzelleşip bir sevginin göğsüne yatmak biraz
biraz yorgun, biraz korkak, bir insan sevmek biraz.*
|arkadaş zekai özger.
biri için, yıkılmış, bitmiş sıkıntılardan
biri için, usanmış o büyük acılardan
saltanatı, görkemi ve de varlığınızın
boş gizemini korudunuz mu uzun uzun? *
|mallarmé.
uzun bir yolculuğun ardından yarın sabah uyandığımda evimizin karşısındaki portakal ağaçlarını göreceğim. o topraklara yeniden ayak bastığım an, kendimi tanpınar’ın antalyalı genç kıza mektubunun muhatabı saydığım hayallerime döneceğim. babalarımızın mesleği gereği orada bulunmak gibi ortak bir yönümüz olması beni mesut edecek. o satırları ilk kez okuduğumdaki o büyülü hisse kapılacağım.
“..antalya'ya tatil için döndüğüm zaman bir gün yine hastahanebaşı yolunda iki evin arasında tekrar güneşle birleşmiş, güneşin havuzu ve sarayı olmuş bu su ile karşılaştım. manzara sadece muhteşemdi. fakat bu güzellik bana acayip bir ölüm düşüncesi arasından geldi. hiçbir şey bu kadar insana yakın, buna rağmen bu kadar ezici, ondan ayrı olamazdı. bu, şiire adamakıllı kendimi verdiğim sene idi..
…
yıldızlı gece beni büyülerdi sanki. sonsuzluk dalga dalga vücudumu ve ruhumu doldururdu.
yıldızlı gece ve denize, dağın içimizde uyandırdığı yalnızlık duygusundan gittim. deniz insanla durmadan konuşur. bununla beraber yalnızlık duygusu benden gitmiş değildir.
bir insan kendisini ancak hayatının küçük meselelerinden sıyrıldığı yahut onları zihnî bir şekle soktuğu zaman bulabilir. talihimiz içimizde çok gizli bir yerdedir. fakat ona erişebilmemiz için çok şeylerden kurtulmamız lazımdır. bu, bende çok geç oldu.
kendime gelince.. insan o kadar mühim değildir. ben herkes gibiyim.
bu mektubu biraz da çocukluğuma göndermiş gibiyim.
..mesut ve çalışkan olun, aziz yavrum.”
“..sen ne haldesin? inşallah benim gibi böyle her rüzgarda bir parçan dağılmış değilsin.”
Önceki 1 yanıtı göster
“..son günlerde kendi kendimle o kadar çok konuştum ki pekâlâ kendimi iki ayrı insan farz edebilirim. bu yüzden bütün bir tarafıma dargınım. söylediklerimi ya hiç dinlemiyor, yahut durmadan bana baş sallıyor.”