Tolstoy'un Hayat Üzerine Düşünceler, bir çırpıda okunup geçilecek bir kitap değildir. Tolstoy’un dili yer yer öğretici ve ağır gelebilir çünkü yazar size bir hikaye anlatmaz, adeta bir filozof gibi kavramları didikler, argümanlar sunar ve sizi kendi vicdanınızla baş başa bırakır.
Kitabın ana sorusu "İnsan nasıl yaşamalı ve gerçek yaşam nedir" diye sorar.
Tolstoy insanın sadece fiziksel arzularını tatmin ettiği süreci "hayvansal varoluş" olarak görür. Gerçek yaşam ise bencillikten sıyrılıp akılsal bilince ve evrensel sevgiye ulaşıldığında başlar.
Kitabın bir diğer konusunda gerçek sevgiyi anlatır. Sevgi, hiçbir karşılık beklemeden tüm saf sevgisini vermesidir.
Bunu anlayabilen bir insan ölüm korkusunu da yener çünkü bedeni ölsede geriye kalan ruhu bir anlam içinde kalacak. Eserin dili ise ağır, sorgulayıcı ve derin bir anlatıma sahiptir.
Lea, bir çocuğun sorumluluğunu almaya hazır olmayan ama tüm sorumluluğuyla baş başa kalan bir adamın kızı.
Annesinin ölümünden sonra tesadüfen karşılaştığı ve o andan sonra kendisinin de babasının da hayatını degiştirecek olan keman tutkusunu anlatıyor kitap.
Sevmeyi öğrenememiş bir adamın sevgisini göstermeyişini ve aslinda tüm hayatını kızına adamasına rağmen birbirine tamamıyla yabancı baba- kız ilişkisini okuyoruz. Annesinin bıraktigi boşluğu önce müzikte en iyisi olma arayışında sonrasinda da bir adamın aşkında arayan küçük bir kız.
Kitabın zaman zaman tıkanması dışında genel olarak akıcı buldum. Sadece bahsedilen derinliği tam olarak ben yakalayamadım maalesef ama yine de baba kız arasındaki o mesafe ve yabancılaşma sonuna kadar hissediliyor ve bu da kasvetli ve gerici bir hava oluşturuyor.
Sevgiyi hissetmenin ötesinde göstermenin ne kadar zor olduğunu ve hiç bir şeyin sevginin yerini dolduramayacağını yeniden yeniden fark ettim.
Lea, keşke ne kadar sevildiğini bilseydin, keşke hepimiz ne kadar sevildiğimizi bilebilsek.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Puan vermedi
"Açıkçası bana öyle mucizeler, 'hayatınız 21 günde değişecek' gibi büyük ve altı boş vaatler sunmayan bir kitap lazım dı; tam olarak öyle bir şey buldum. Kitap, insanın kendi zihninin çalışma mekanizmasını, o dişlilerin nasıl döndüğünü o kadar temiz ve yalın bir dille anlatıyor ki, okurken kaç defa 'İşte kendimi sabote ettiğim o an tam olarak bu!' dediğimi hatırlamıyorum.
Kendi kendimin en büyük engeli olmaktan sıkıldığım, o bitmek bilmeyen iç seslerin ve senaryoların beni ele geçirdiğini hissettiğim bir dönemde elimden tuttu diyebilirim. Havada uçuşan teorik psikoloji terimlerine boğulmadan, doğrudan günlük hayatta karşılığı olan, ayakları yere basan ve 'Hadi şimdi bunu uygula' diyen pratik bir el kitabı olmuş. Ne eksik ne fazla... Zihnini o karmaşadan arındırmak, kendi zihinsel oyunlarına dışarıdan tarafsız bir gözle bakmak ve en önemlisi de kendine baltayı vurmayı bırakmak isteyen herkesin baş ucunda durması gereken türden."
Yer yer gözyaşlarıyla okuduğum ve Allah kimseyi evlat acısıyla sınamasın diye dua ederken Tolgonayın acısını ne kadar derinlerde hissettiğimi anladığım bir kitaptı. Aynı zamanda toprağın ne kadar kutsal ne kadar mühim şey olduğunu söyleyen bir kitap. Cengiz Aytmotov'un kaleminden çıkan her şeyin ruhuma bu denli işlemesi ve başka yazarların 500 sayfaya sığdırabileceklerini 136 sayfada bir çırpıda anlatıp insanı o ani duygu yüklemesiyle baş başa bırakması muazzamdı.
İmge ve İkon Üstüne Olağanüstü Bir OkumaAlıntı
Görünürün Kesişimi
Jean-Luc Marion MONOKL YAYINLARI
Fransız Düşüncesinin Yaşayan Doruklarından Jean-Luc Marion ilk kez Türkçe’de: Sanat Yapıtı, İmge ve İkon Üstüne Olağanüstü Bir Okuma
Görülmemiş olanın görünüre ulaşımını denetleyen bekçiye, tüm sahneye girişlerin efendisine, belirmenin sınırlarının muhafızına ressam denir. Ressam, görülmez olanın gecesinde, görünürün bloklarını bu geceden, aşkla ya da çoğu kez zorla, çizgi çizgi, leke leke söküp almak için bir maden damarı kazar. Bir simyacı gibi, tablo ile, o olmasaydı kesinlikle görünmez kalacak olanı, yani bizim görülmemiş diye adlandırdığımız şeyi görünüre dönüştürür. O, yukarıdaki ve aşağıdaki suların ayrılığını, görülmemişle görünür arasındaki ayrımı önceleyen karanlık kaosta çalışır. Yarı şahit, yarı baş melek işçi olarak dünyanın yaratılışına geri gider.
*
Jean-Luc Marion MONOKL YAYINLARI
Fransız Düşüncesinin Yaşayan Doruklarından Jean-Luc Marion ilk kez Türkçe’de: Sanat Yapıtı, İmge ve İkon Üstüne Olağanüstü Bir Okuma
Görülmemiş olanın görünüre ulaşımını denetleyen bekçiye, tüm sahneye girişlerin efendisine, belirmenin sınırlarının muhafızına ressam denir. Ressam, görülmez olanın gecesinde, görünürün bloklarını bu geceden, aşkla ya da çoğu kez zorla, çizgi çizgi, leke leke söküp almak için bir maden damarı kazar. Bir simyacı gibi, tablo ile, o olmasaydı kesinlikle görünmez kalacak olanı, yani bizim görülmemiş diye adlandırdığımız şeyi görünüre dönüştürür. O, yukarıdaki ve aşağıdaki suların ayrılığını, görülmemişle görünür arasındaki ayrımı önceleyen karanlık kaosta çalışır. Yarı şahit, yarı baş melek işçi olarak dünyanın yaratılışına geri gider.
*
Benim için anlamlı ve hüzünlü bir son oldu.
Çaylak ile Filozof geçen sene bu zamanlar hayatıma girdi. Psikolojik olarak zor bir dönemden geçerken onlar bana çok güzel arkadaşlık ettiler. Çaylak ile birlikte sorular sorduk, anlamlar aradık; Filozof bize ufkumuzu açan örneklerle çok güzel cevaplar verdi. Ben onları çok sevdim.
Hayatımdaki bütün çocukların onları tanımasını istiyorum. Daha doğrusu bütün sevdiklerimin onları tanımasını istiyorum. Çünkü bu seri yalnızca bir çocuk kitabı serisi değil. Bu seri varlığın anlamını güzel bir hikâyeyle öğreten çok faydalı bir seri. Okuyana mutlaka bir şeyler katacaktır.
Kitaplığımın baş köşesinde olacaklar artık, sevgili arkadaşlarım Çaylak ve Filozof. Ara ara yine onlarla oturup sohbet edeceğim. Yine bana iyi gelecekler.
Böyle bir kitap yazarak bize bir şeyler katmaya çalışan ve bence bunu çok güzel başaran Özkan Öze'ye çok çok teşekkür ediyorum. Benim yıldızlı yazarlarımdan biri oldu kendisi.
