“Affet ve unut” denir ve idealize edilmiş asil ruhlu benliklerimizin tek ihtiyacı budur. Ama gerçek benliklerimiz için bu iki eylem arasındaki ilişki o kadar belirgin değil. Affedebilmek için çoğu zaman biraz unutmak zorundayız; acı tazeliğini yitirdiğinde, uğranan haksızlığı unutmak kolaylaşır, dolayısıyla daha az hatırlanır vesaire. İlk başta bizi aşırı rahatsız eden olayların sonradan mazur görülebilmesini sağlayan şey bu psikolojik geri besleme döngüsüdür.
Bugün alıntılar yerine kendimle ilgili bir mutluluğumu paylaşmak istedim.
Son bir yılda yaptıklarıma hem şaşırıyorum hem de seviniyorum. Ama özellikle bugün en güzel anlarımdan birini inşa ettim, hiç bilmediğim bir dünyaya daldım. Dalışta ilk yıldızımı almış bulunmaktayım. Mavilerin kapısı ardına kadar açıldı artık ve ben bu büyülü yerin bütün hazinelerini keşfetmeye hazırım. Evet, başardım!