psk.okuyor
@basaktanriverdi
İnstagram: psk.okuyor
Hülasa burada söz kısaldı , söylemeye imkan yok.
Kılavuz da kalmadı , yolcu da, hatta yol da!
Attar
Oruç Aruoba
Uzak
Yüksek Lisans
933 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Rüzgârın Gelini, gerçek hayatta yaşamış ressam Oskar Kokoschka ile Alma Mahler'in fırtınalı ilişkisinden yola çıkarak tarih, mitoloji ve psikolojiyi iç içe geçiren sıra dışı bir roman. Kokoschka'nın ayrılığın ardından gerçekten yaptırdığı Alma bebeğini merkezine alan hikâye, zamanla bir biyografiden uzaklaşıp yas, takıntı, yaratım ve dönüşüm üzerine gotik bir masala dönüşüyor. Lilith figürü aracılığıyla roman, insanın kaybettiklerini geri getirme arzusunu sorgularken, tarihsel gerçeklikle düşsel olan arasındaki sınırları silikleştiriyor.
Lilith'in gerçekten var olup olmadığını, yaşananların ne kadarının doğaüstü ne kadarının Oskar'ın zihninin ürünü olduğunu hiçbir zaman kesin olarak bilemiyoruz. Roman ilerledikçe Lilith bir karakter olmaktan çıkıp yasın, arzunun, takıntının ve insanın kendi karanlığıyla kurduğu ilişkinin simgesine dönüşüyor. Bu yüzden kitap bittiğinde aklımda kalan şey olaylardan çok atmosferi ve hissettirdikleri oldu.Uzun zamandır okuduğum hiçbir kitaba tam olarak benzetemediğim Rüzgârın Gelini, benim için yalnızca bir aşk ya da sanatçı romanı değil; kaybın insan ruhunda nasıl yaşamaya devam ettiğini anlatan unutulmaz bir metin oldu. Belki zamanla olayların ayrıntıları silikleşecek ama Oskar, Alma ve Lilith arasında kurulan o tekinsiz bağın, savaşın gölgesindeki atmosferin ve roman boyunca hissedilen o büyülü belirsizliğin uzun süre benimle kalacağını düşünüyorum. Bayıldım
Reklam
Virginia Woolf Manhattan'da'yı okurken bir zaman yolculuğu, fantistik romandan çok, bir okurun sevdiği bir yazarla yıllar boyunca kurduğu ilişkinin hikâyesini okuyormuşum gibi hissettim.
Romanın en sevdiğim yanı da buydu aslında. Maggie Gee, Virginia Woolf'u bir edebiyat ikonundan çıkarıp günlük hayatın içine yerleştiriyor; onunla kahve içiyor, tartışıyor, aynı evde yaşıyor, hayal kırıklığına uğruyor, yeniden hayran oluyor. Böylece Woolf bir anıt olmaktan çıkıp yaşayan bir insana dönüşüyor.
Fakat kitap ilerledikçe benim için asıl mesele Woolf'un günümüzde nasıl yaşayacağı değil, insanların birbirlerinde nasıl yaşamaya devam ettiği oldu. Finalde sık sık karşımıza çıkan "Başkalarında yaşarız, sözcüklerde yaşarız" düşüncesi kitabın bütününü başka bir yere taşıdı. Woolf'un geri dönmesinden çok, eserleri sayesinde hiç tanımadığı insanların hayatlarına dokunmaya devam etmesi etkiledi beni.
Belki de bu yüzden kitabı bitirdiğimde aklımda Virginia Woolf'un kendisinden çok, edebiyatın insanlar arasında kurduğu görünmez bağ kaldı. Yıllar önce ölmüş bir yazarın bugün hâlâ bir okurun hayatında bu kadar canlı olabilmesi bana romanın en güzel fikri gibi geldi. Severek okudum çeviri çok güzeldi su gibi aktı
Kitap, ilk bakışta konuşan hayvanların olduğu bir dünya sunuyor . Başkahraman Archy, ailesinin hayatta kalabilmesi için annesi tarafından tefeci bir porsuk olan Solomon’a köle olarak satılan bir sansar. Fakat bu sevimli bir hayvan hikayesi kesinlikle değil.
Archy, Solomon’un yanında sadece hayatta kalmayı değil; okumayı, yazmayı ve düşünmeyi öğreniyor. İşte her şey tam bu noktada başlıyor. Bilginin getirdiği o tatlı ama karanlık yükle tanışıyor: Tanrı’yı sorgulamaya başlıyor, zamanın akışını fark ediyor ve en önemlisi ölümü keşfediyor,geleceğin ve sonun korkusuyla yüzleşiyor.
Yazar insanın trajedisini anlatıyor. Hepimizin hayat boyu düştüğü o anlam arayışını, varoluş krizlerini ve bu dünyada küçücük de olsa kalıcı bir iz bırakma çabasını bir sansarın gözünden okuyoruz.Son derece melankolik, derin ama bir o kadar da su gibi akan bir roman.
Bu benim Jorge Amado’dan okuduğum en zorlayıcı kitaplardan biri oldu. Romanın meselesi olan ırkçılık karşıtlığı ve halk kültürünün savunulması değerli olsa da, anlatı zaman zaman roman olmaktan çıkıp bir fikir manifestosuna dönüşüyor. Pedro Archanjo’nun bir karakterden çok bir sembol olarak işlenmesi nedeniyle onunla bağ kurmakta zorlandım. Çok sayıda isim, yan karakter ve tarihsel tartışma da okuma deneyimini benim için güçleştirdi. Kitabın vermek istediği mesajı takdir etsem de, Jorge Amado’nun diğer eserlerindeki canlı hikâye anlatımını ve karakter derinliğini burada bulamadım. Bende olmadı bu kitap .
McEwan’ın külliyatını okumuş biri olarak, en usta işi eseri fakat bir o kadar da beni en çok zorlayan kitabı bu diyebilirim..
Hızlı akan olay örgüsü, net dramatik kırılmalar, kolay takip edilen karakter ilişkileri arayan okurlar için zorlayıcı bir okuma. Katmanları yavaş yavaş açıyor, daha çok düşünce ve anlatıcının iç dünyasında ilerliyor. Bu yüzden yazara başlamak için doğru kitap değil diye düşünüyorum ben şahsen :)
Kabaca, ünlü şair Francis’in etrafında şekillenen bir aşk ve sanat anlatısı şeklinde başlıyor.. Yıllar sonra hayatını, ilişkilerini, geride bıraktığı metinleri araştıran anlatıcı sayesinde bir şiirin, bir evliliğin, bir suçun etrafında örülen çok katmanlı bir metne dönüşüyor; tipik McEwan. Bol bol ahlaki sorunları, erkek egosunu, sanatın başka meselelere nasıl malzeme olduğunu irdelemiş. Hikâyenin içinde yas, suç ortaklığı, hafıza, yaşlanma gibi birçok alt metin var. Özellikle son bölümde finale öyle bir şey yapmış ki geriye dönüp bütün romanı tekrar düşünüyorsunuz.
“Masum değiliz hiçbirimiz” demiş ünlü besteci Sezen Aksu; tam da bu noktada roman güç kazanıyor :) Ben sevdim. Zorlanmadım diyemem ama zorlanmak iyidir bazen :)
Reklam