Babam can çekilirken evde olmamı istemiyorlardı. Zamanla alışılmış, beklenen de olsa, bir ölüm karşısında ne yapacağımı sanıyorlardı? Bilseler ki bunu bekleyen bendim.
Ben ki, ağlayan insanlardan tiksinirim. Çocukken, çok küçükken, annem ağladığı zaman da kaçardım, duymayayım isterdim o ağlayışları. Annemi düşündüm. Bir hiç. Yaşayıp ölmüştü. Bir hiç. Beni doğurmuştu. Bir hiç. Evet o bir hiçti. Ben?