Başaran
@basharan
Uzun zamandır okumak istediğim bir kitaptı. Okuması da bir o kadar uzun sürdü. Bazen bana fazla teorik gelen anlatımı, bazen de örneklerin uzunluğu ve yer yer sıkıcılığı buna yol açtı diyebilirim.
Ancak genel olarak beğendiğim, öğrendiğim ve bir şeylerin farkına vardığım bir kitap oldu. Bu tabii ki öne sürdüğü her fikre katılıyorum demek değil ama pek sözü edilmeyen konulara farklı bakış açıları ve savlar getirdiği de aşikar. Yazar, bu konu üstüne yetkin ve konuya iyi bir bakış açısıyla bakabildiğini sürekli hissettiriyor size. Zaten akademik hayatı ve yazarlık tecrübesi bunu gösterir nitelikte. Kitabı okurken şimdiye kadar çoğunu fark dahi etmediğiniz kendi çocukluğunuzda yaşadığınız veya çevrenizde olup biten çok sayıda örnek canlanıyor hafızanızda. Ve bunlar hakkında keskin, lafını esirgemeyen tespitleri var yazarın. Evet, söylediği şeylerin tamamının gerçek hayatta uygulanabilirliği yok denecek kadar zor şeyler. Ama bu yine de ideali anlattığını hissetmenize engel değil. Kitabın okunabilirliği açısından çocuk sahibi olmanıza hatta ileride olmak istemenize bile gerek yok bence, benim için olmadı en azından.
Ayrıca ataerkil ve kapitalist sistemin kendini koruma ve dizayn etme yöntemi olarak kullandığı aile kurumunun, bencil ve cahil ebeveynleri de kullanarak sistematik olarak pasif, bağımlı, mutlu olmayan bireyler yarattığının da kanıtı anlatılanlar. Yazar konuyu bu yönünden, bu kadar net ifade etmiyor tabii ki. Buradan bakmak gibi bir derdi de yok zaten.Ancak benim tekrar tekrar hissettiğim buydu okurken.
Yazar hakkında internette biraz bakınınca sevenin de, nefret edenin de bunu çok uç noktalardan yaptığını görüyoruz. Hiç kimsenin bütün söylediklerini doğru kabul edip, onu hemen kanaat önderi kabul etmek de; sırf size göre aile, din, ahlak, eğitim gibi
Reklam
Oktay Akbal’ın okuduğum ilk kitabıydı bu. Bendeki kitap 1979 Tekin Yayınevi baskısı. İçinde, ilk gençlik yıllarına denk gelen 40’lı yıllarda yazdığı, kendi hatıralarına dayandığını anladığımız sıradan durumlar, dönemin İstanbul’undan ve yaşamından kesitler sunan öyküler bulunuyor. Dili oldukça sade ve bazen açıkçası fazla basit geliyor. Tabi yazarın bu öyküleri yazdığında yirmili yaşlanırının henüz başında olduğunu unutmamak gerekiyor.
Kitaba da ismini veren Önce Ekmekler Bozuldu, içindeki en iyi öykü bence. Aktif olarak savaşın içinde bulunmasa da, halkın psikolojisi, savaşın dolaylı etkileri gibi konulara sade bi dille değiniyor.
Bir diğer güzel öykü de Mahmut Beyin Gazetesi. Ahşap bir evin dışına tebeşirlerle yazılar yazarak kendi gazetesini oluşturan garip bir adamın hikayesi. Aynı zamanda değişime uğrayan kentle beraber yaşanmışlıkların ve hatıraların nasıl silindiğine de değiniyor yazar bu öyküde.
Genel olarak öykülerindeki 40’lı yıllardaki İstanbul betimlemeleri keyifliyken, yazarın kadınlara bakış açısı ve anlatımları da bir çok yerde bir o kadar keyifsiz...
