Hepimizin yürüdüğü bu tümüyle karanlık ve ıssız yolda aydınlatacağımız tek yolun kendimizinki olduğunu ne zaman anlamıştım? Sevgiyle büyütülmüş olmama karşın her zaman yalnızdım.
Bir çocuk ile yaşlı bir insan, her ne kadar mutluluk içinde yaşasalar da doldurulamayacak bir boşluk, odanın bir köşesinde soluyan ölüm sessizliği, bir ürperti gibi gelir.
Bir düşünceden bitkin düştüğümde ve sıra ölümü düşünmeye geldiğinde, son nefesimi mutfakta vermek istediğimi fark ettim. İster hava soğuk olsun ve ben yapayalnız olayım, ister biri olsun ve hava sıcak olsun, ölüme korkusuzca meydan okurum.