Gemiden Düşen Adam adından da anlaşılacağı gibi bir yolcu gemisinden denize düşen bir adamın hikâyesini anlatıyor. Başkarakter Henry Preston Standish, gecenin bir yarısı gemiden denize düştüğünde hayatta kalma mücadelesi verirken bir yandan da geçmişini, hayatını ve insan ilişkilerini sorgulamaya başlıyor. İlk bakışta oldukça basit görünen bu olay, yazarın anlatımı sayesinde insan doğasına, yalnızlığa ve varoluşa dair düşündüren bir hikâyeye dönüşüyor.
Kitaba başlarken açıkçası çok büyük bir beklentim yoktu. 
Herbert Clyde Lewis daha önce okumadığım, hatta adını ilk kez duyduğum bir yazardı. Bu yüzden kitap hakkında neredeyse hiçbir fikrim olmadan okumaya başladım. Hatta ilk sayfalarda kendi kendime "Bir insanın gemiden düşmesini ne kadar anlatabilir ki?" diye düşündüğümü hatırlıyorum.
Fakat kitap ilerledikçe bu düşüncem tamamen değişti.
Yazar, aslında oldukça basit görünen bir olayı son derece etkileyici bir şekilde ele almış. Büyük olaylara, karmaşık kurgulara ya da şaşırtıcı sürprizlere ihtiyaç duymadan okuyucunun ilgisini canlı tutmayı başarıyor. Üstelik bunu çok sade, akıcı ve gösterişsiz bir dille yapıyor. Kitabın en sevdiğim yönlerinden biri de buydu. Anlatımındaki yalınlık hikâyenin etkisini azaltmak yerine daha da güçlendirmiş.
Roman boyunca yalnızlık hissi, insanın kendi hayatıyla yüzleşmesi ve çaresizlik duygusu çok başarılı aktarılıyor. Bir adamın denizin ortasında yaşadığı fiziksel mücadelenin yanında zihinsel yolculuğunu da okuyoruz. Bu nedenle kitap sadece bir hayatta kalma hikâyesi olmaktan çıkıp insanın kendisiyle hesaplaşmasına dönüşüyor.
Bence Gemiden Düşen Adam, edebiyat dünyasında hak ettiği kadar konuşulmayan, köşede kalmış değerli kitaplardan biri. Okuduğum için gerçekten mutlu olduğum eserlerden biri oldu. Bazen çok büyük beklentilerle başladığımız kitaplar
Kusursuzca Kusurlu serisinin üçüncü kitabı Saklı Gerçekler’i de bitirdim.
Bu seriye başlarken normalde okumaya alışık olduğum türden çok uzak bir yere girdiğimi düşünüyordum. İlk kitapta biraz şaşırdım, ikinci kitapta serinin havasına alışmaya başladım. Üçüncü kitapta ise artık Neva Altaj’dan ne beklemem gerektiğini daha iyi biliyordum: hızlı akan, karanlık atmosferli, romantik gerilimi yüksek, mafyatik drama.
Saklı Gerçekler, Angelina ve Sergei’nin hikayesi. Sergei’yi önceki kitaplardan beri merak ediyordum. Serinin içinde daha dengesiz, daha karanlık ve daha dikkat çeken bir enerjisi vardı. Bu kitapta da karakter olarak ilgimi çekti. Özellikle geçmişinden taşıdığı ağırlık, öfke patlamaları ve kontrolünü kaybetme hali kitabın en dikkat çekici taraflarından biriydi bence. Ama tam da bu yüzden beklentim daha yüksekti.
Sergei karakteri daha güçlü işlenebilirdi. Onun neden böyle biri olduğunu, geçmişinin onu nasıl bu hale getirdiğini, içindeki o karanlığın nereden beslendiğini daha detaylı okumak isterdim. Kitap bu kapıyı aralıyor ama benim istediğim kadar içeri girmiyor. Bence karakterin potansiyeli vardı, sadece biraz hızlı geçilmiş gibi hissettirdi.
Angelina tarafında da benzer bir eksiklik yaşadım. Onun içinde bulunduğu durum, korkuları ve hayatta kalma çabası hikayenin önemli bir parçası ama karakter olarak beni tamamen yakalayamadı. Sergei gibi yoğun bir karakterin karşısında daha güçlü, daha akılda kalıcı bir kadın karakter okumak isterdim. Bu yüzden ikilinin arasındaki çekimi yer yer hissetsem de duygusal bağ tarafı beni tam olarak ikna etmedi.
Kitabın akıcılığına laf edemem. Neva Altaj’ın bu seride en iyi yaptığı şeylerden biri bu zaten. Sayfalar hızlı ilerliyor, olaylar bekletmeden akıyor ve kitap kendini okutuyor. Fakat bu kitapta bazı şeylerin fazla hızlı
Ayşe Kulin’in kalemini normalde severim. Daha önce okuduğum kitaplarında insan hikayelerini anlatışını, akıcı dilini ve karakterlerin duygusunu okura geçirme biçimini başarılı bulmuşumdur. Bu yüzden Aylardan Kasım Günlerden Perşembe’ye başlarken beklentim vardı. Bir de konu Atatürk olunca ister istemez insan daha büyük bir merakla, daha hassas bir yerden okumaya başlıyor.
Kitabın Atatürk’ün ağzından anlatılıyor olması ilk başta ilgimi çekti. Fikir olarak cesur bir tercih. Çünkü Atatürk gibi bir ismi anlatmak zaten başlı başına zor; bir de onun iç sesiyle konuşmaya çalışmak çok daha zor. Bu yüzden kitaba başlarken daha güçlü, daha derin, daha etkileyici bir metin bekledim.
Ne yazık ki kitap ilerledikçe bu beklentim tam olarak karşılanmadı.
Benim için en büyük sorun anlatımın tonu oldu. Atatürk’ün ağzından yazılmış bir metin okurken ister istemez daha keskin, daha zeki, daha derinlikli cümleler bekliyorsunuz. Fakat bazı bölümlerde kullanılan dil bana fazla sade ve yüzeysel geldi. Hatta yer yer ortaokul-lise düzeyinde bir okuyucuya hitap ediyormuş gibi hissettirdi. Bu kötü bir şey olmak zorunda değil elbette ama Atatürk gibi bir karakterin iç dünyasını okumaya çalışırken benim aradığım etki bu değildi.
Kitapta tarihsel bir emek olduğu hissediliyor. Ayşe Kulin’in araştırma yaptığı, dönemin atmosferini vermeye çalıştığı belli. Fakat benim için bilgi vermekle o dönemin ruhunu hissettirmek aynı şey değil. Atatürk’ün son dönemleri, hastalığı, yalnızlığı, düşünceleri ve ülkeye dair kaygıları çok daha sarsıcı anlatılabilirdi. Ben okurken o ağırlığı tam anlamıyla hissedemedim.
Özel hayatına dair bölümler de bende kararsız bir his bıraktı. Elbette roman türünde kurgu payı olabilir, yazar bazı boşlukları kendi anlatısıyla doldurabilir. Fakat Atatürk söz konusu olduğunda insan
İclal Aydın’ı çok severim. Hem kalemini hem de anlattığı hikayelerdeki o sıcak ama iç burkan tarafı gerçekten beğeniyorum. Bu yüzden Üç Kız Kardeş’e başlarken zaten beklentim vardı ama kitap beni düşündüğümden daha fazla içine aldı.
İlk başta sıradan bir aile hikayesi okuyacağımı sandım. Sadık Bey ve Nesrin Hanım’ın kızları Türkan, Dönüş ve Derya… Ayvalık’ta başlayan, İstanbul’a uzanan ve yine aile bağlarının etrafında şekillenen üç ayrı hayat. Ama sayfalar ilerledikçe bunun sadece üç kız kardeşin hikayesi olmadığını anlıyorsunuz.
Kitapta en çok sevdiğim şey, aile olmanın sadece sevgiyle anlatılmamasıydı. Sevgi var ama yanında suskunluklar da var. Fedakarlık var ama bazen insanı yoran tarafları da var. Kardeşlik var ama kıskançlık, kırgınlık, yanlış anlaşılma ve herkesin kendi içinde taşıdığı yükler de var. Bence kitabı gerçek yapan taraf biraz da buydu.
Türkan, Dönüş ve Derya’nın her biri farklı bir yerden dokundu bana. Özellikle kadınların hayatı, evlilik, toplum baskısı, “elalem ne der” düşüncesi ve güçlü görünmek zorunda bırakılmaları kitabın en etkileyici taraflarındandı. Bazı yerlerde karakterlere kızdım, bazı yerlerde üzüldüm, bazı yerlerde de “ne yazık ki hayatta da böyle oluyor” diye düşündüm.
Ayvalık atmosferi de romana çok yakışmıştı. Okurken evin içindeki telaşı, sofraları, kardeşlerin birbirine bakışını, söylenmeyen ama hissedilen cümleleri gözümde canlandırabildim. İclal Aydın’ın sevdiğim tarafı da bu sanırım; çok büyük laflar etmeden, insanın bildiği duyguları anlatabiliyor.
Tam puan vermememin sebebi, bazı yerlerde olayların biraz daha derinleşmesini istememdi. Özellikle bazı karakterlerin iç dünyasını daha fazla okumak isterdim. Ama genel olarak çok severek okuduğum, bende sıcak ama buruk bir tat bırakan bir kitap oldu.
Aile hikayelerini,
Matt Haig’in Gece Yarısı Kütüphanesi beni okuduğum dönemde gerçekten etkilemişti. Belki de o zamanlar kendi hayatımı, verdiğim kararları ve “başka seçimler yapsaydım nasıl bir hayatım olurdu?” sorusunu daha çok düşündüğüm için kitapla aramda güçlü bir bağ kurulmuştu.
Bu yüzden Gece Yarısı Treni’ne başlarken beklentim biraz yüksekti. Sanırım benim için en büyük sorun da bu oldu.
Öncelikle kötü bir kitap olduğunu düşünmüyorum. Aksine, anlatmak istediği şey çok kıymetli. Yaşarken fark etmeden ertelediğimiz insanlar, hırslarımız yüzünden kaçırdığımız anlar, sevgi, pişmanlıklar ve insanın kendi hayatına dönüp bakması… Bunlar kitap boyunca güzel bir şekilde işlenmişti.
Wilbur’un hikayesini okurken zaman zaman ben de kendi hayatımı düşündüm. Özellikle insanın yıllar sonra geriye baktığında neyi gerçekten kazanç, neyi kayıp sayacağı meselesi hoşuma gitti. Zaten Matt Haig’in sevdiğim tarafı da çok büyük olaylar anlatmasa bile insanın içinde bir yere dokunmaya çalışıyor.
Ama açıkçası Gece Yarısı Kütüphanesi’nin bende bıraktığı etkiyi bu kitapta bulamadım. Hikaye yer yer yavaş ilerledi ve bazı bölümlerde biraz daha derinleşmesini bekledim. Konusu güzel, mesajı değerli ama duygusal olarak beni tam anlamıyla içine alamadı. Bazı yerlerde okurken koptuğum anlar oldu.
Yine de kitabı bitirdiğimde aklımda kalan güzel bir düşünce vardı. Hayat sadece başarıların, hedeflerin ya da yetişmeye çalıştığımız şeylerin toplamı değil. Bazen insanın asıl kaçırdığı şey, tam da yaşarken yanında olan insanlar ve sıradan sandığı anlar oluyor.
Benim için Gece Yarısı Kütüphanesi’nin yerini tutmadı ama yine de düşündüren, sakin ilerleyen ve okuduktan sonra insanı kendi hayatına biraz dışarıdan baktıran bir kitaptı.
Puanım: 7/10
Abum Rabum’u 36 günde okudum. Bu cümle tek başına bile kitabın bende nasıl bir etki bıraktığını anlatıyor aslında. Çünkü bu kitap benim için sadece elime alıp okuyup bitirdiğim bir roman olmadı. Her birkaç sayfada bir durdum, araştırdım, tekrar okudum, bazı yerlerde kafam karıştı, bazı yerlerde de “ben bunu daha önce nasıl bilmiyordum?” diye düşündüm.
İskender Pala’nın kalemiyle ilk kez karşılaşmıyorum ama Abum Rabum bende bambaşka bir yere oturdu. Kitaba başlarken açıkçası bu kadar içine gireceğimi düşünmemiştim. Tarihî bilgiler, kutsal metinlere yapılan göndermeler, Mezopotamya, Hz. İbrahim’in izleri, Ortadoğu’nun geçmişten bugüne uzanan sancısı derken kendimi roman okumaktan çok bir şeylerin peşine düşmüş gibi hissettim. Bir karakterin, bir şehrin, bir kavramın arkasından araştırma yaparken buldum kendimi. Hatta bir noktada neredeyse delirecek gibi oldum çünkü kitap sürekli yeni bir kapı açıyor.
Roman Japonya’da işlenen bir cinayetle başlıyor ve olaylar kısa sürede İstanbul’a, Urfa’ya, Adıyaman’a, Mezopotamya’nın derinliklerine kadar uzanıyor. Bir yanda Hz. İbrahim’in mirası, bir yanda üç büyük dinin ortak hafızası, diğer yanda istihbarat örgütleri, tarihî eser kaçakçılığı, savaşlar ve Ortadoğu üzerinden oynanan bitmeyen oyunlar… Açıkçası kitabı sadece bir polisiye ya da casusluk romanı olarak okumak haksızlık olur. Bence Abum Rabum, tarihin, inancın, siyasetin ve insan hırsının iç içe geçtiği oldukça yoğun bir roman.
Kitapta en çok hoşuma giden şey, gerçek tarihi bilgilerle kurgunun birbirine karışma biçimiydi. Bazı bölümlerde olay örgüsü nefes nefese ilerlerken, bazı bölümlerde anlatılan tarihî detaylar insanı durdurup düşündürüyor. Ben özellikle Mezopotamya, Sümerler, Hz. İbrahim ve Ortadoğu’nun kültürel mirasıyla ilgili kısımları çok etkileyici buldum.
