Gökhan Taşpınar
@batuhant45
Herşey sevgi ve bilgiyle mümkündur...
Aynı toksik öfke, aynı melankolik depresyon, aynı tedirgin kaygı veya aynı değersizlik evresinde kalırsak bu sözünü ettiğimiz yüklü kimyasal sinyaller aynı genetik tuşlara basmayı sürdür ve sonunda belirli hastalıkların devreye girmesine sebep olurlar.
Çoğumuz geçmişte yaşar ve yeni bir gelecekte yaşamaya direniriz neden mi? Beden, geçmiş tecrübelerin kimyasal kayıtlarını ezberlemeye öyle güçlü bir alışkanlık haline getirir ki bu duyguları bağımlı hale gelir…
Beden ve zihin savaş halinde olduğunda değişim asla gerçekleşmez…
Bilinçli pozitif düşünce tek başına bilinçaltındaki negatif duyguların üstesinden gelemez..
Neden sürekli özür diliyorum? Neden başkalarının hataları için sorumluluk alıyorum? Tarihsel “suçluluk“ itiraflarınız üzerine düşündükten sonra şu sonuca varırsınız: bugün kendimi suçlamayı ve başkalarının kötü davranışları için mazeret üretmeyi bırakacağım.Değişeceğim…