Karakterimiz değiştokuş etmek, almak, tüketmek, değiştirmek üzerine kuruludur. İster ruhsal olsun ister nesnel, ne varsa her şey tüketimin ve değiştokuşun nesneleridir.
Bir kişi bir başkasına ne verebilir?
Sahip olduğu en değerli şeyden, yaşamından, kendinden bir şeyler. Bu, tabi ki kişinin yaşamını bir başkasına adaması anlamına gelmez;içinde yaşattıklarıdır vereceği şeyler;sevinçlerini, ilgisini, anlayışını, bilgisini, nüktesini, üzüntülerini verebilir.
Biz zannediyoruz ki insan ölünce çürümeye başlar. Doğru değil. İnsan doğduğu andan itibaren çürümeye başlıyor. İnsanı çürüten ölüm değil, hayattır. Başkasından değil, kendimden biliyorum.