Gerçeğe Dönüşen Düşlerin İzinde: "Hayallerin Öyküsü 2"
Bazı kitaplar sadece kelimelerden oluşmaz; içinde ter, inanç, uykusuz geceler ve her şeye rağmen geri adım atmayan bir irade barındırır. Genç bir kalbin kaleme aldığı "Hayallerin Öyküsü 2", tam olarak böyle bir eser. İlk sayfadan itibaren okuyucuya kurgusal bir dünya değil, bizzat hayatın içinden süzülmüş, yaşanmış ve kazanılmış bir zaferin haritasını sunuyor.
Yazar, kendi hayatını ve hayallerini hayata geçirme serüvenini anlatırken, aslında her birimize şu evrensel soruyu soruyor: "Bir rüyayı gerçek kılmak için ne kadar ileri gidebilirsin?"
Kitabın en büyüleyici yanı, yazarın kendi iç dünyasını açarken takındığı o samimi ve yalansız tavır. Edebi açıdan bakıldığında; ajitasyona kaçmadan, başarıyı bir gecede gelmiş bir mucize gibi göstermeden, sürecin getirdiği zorlukları ve güzellikleri estetik bir dille harmanlamayı başarmış. Anlatımındaki akıcılık, okuyucuyu sadece bir başarı hikayesine ortak etmiyor; aynı zamanda yazarın büyüme, olgunlaşma ve kendini bulma yolculuğuna da tanık ediyor. "Hayallerin Öyküsü 2", hayal kurmanın çocuksu hafifliği ile o hayali inşa etmenin yetişkin sorumluluğunu muazzam bir dengede buluşturuyor.
Bu kitap, "imkansız" kelimesini lügatinden çıkaran bir gencin, hayata karşı dik duruşunun edebi bir vesikasıdır. Yazarın kendi hayat serüveni, sayfalar arasında ilerledikçe soyut birer umut kırıntısı olmaktan çıkıp, elle tutulur birer başarı kriterine dönüşüyor.
"Bir hayal, ona inanıp onun için savaşmaya başladığınız an öyküye dönüşür." İşte bu kitap, o öykünün en parlak bölümü.
Bu noktada, satırların arkasındaki o güçlü iradeye, yani sevgili Yazar Kaan Turhal'a ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Seni gerçek hayatta da tanıyan, o bitmek bilmeyen azmine ve başarılarına şahit biri olarak
“Bizi Birleştiren Bağlar” serisinin 5. kitabı bende tuhaf bir yankı bıraktı; sanki uzun süredir kapalı duran bir kapı nihayet aralanmış gibi.
Dört kitap boyunca Nox’a karşı hep bir mesafem vardı. Sertti, soğuktu, bazen öfkemin hedefi bile oldu. Onu tam anlamıyla affedemediğimi düşünüyordum ama aslında içimde başka bir şey vardı: onun bir hikâyesi olduğunu, o sertliğin bir yerden doğduğunu hissediyordum. Ve bu kitapta o hikâyenin içine girmek… her şeyi değiştirdi. Nox’un geçmişini, yaralarını ve neden böyle biri haline geldiğini gördükçe, ona kızmaktan çok onu anlamaya, hatta sıkı sıkı sarılmak istemeye başladım.
Ve tam “artık her şey çözüldü” dediğim noktada hikâye beni yeniden ters köşeye yatırdı. Dört kitaptır kurulan savaşın aslında düşündüğümüz gibi ilerlemediğini, asıl düşmanın bambaşka bir yerde durduğunu öğrenmek… gerçekten beklemediğim bir sarsıntıydı. Ama en güzeli, bunun çok iyi yazılmış olmasıydı; her şey yerli yerindeydi, her detay bir anda anlam kazandı.
Sürükleyiciliği, duygusal ağırlığı ve o ustaca kurgulanmış ters köşesiyle beni içine çekti. Şimdi tek bir şey kaldı: son kitabı okumak. Ve bu kez gerçekten hiçbir şeyi tahmin etmeye cesaret edemiyorum.
~Hayat Acemileri İçin Yaşam Rehberi Kitap Yorumu~1000Kitap
(Bu yorum bu kitaptan bağımsız olarak sahte yazarlardan, sahte bilgilerden, sahte diplomalardan yakınma içerir!)
Merhabalar,
Bir süredir çeşitli türlerde okumalar yapsam da bu okumalardan sizlere bahsedemedim. Kitap yorumu yazmayalı uzun zaman oldu. Önümüzdeki süreçte tek tek okuduğum kitaplardan alıntılar yazmak, onlarla ilgili düşüncelerimi sizinle paylaşmak istiyorum.
Daha önce kitaplarını okuduğum, daha çok bilgiyi sohbet tarzında aktaran, açık ve etkili cümleler kullanan Beyhan Budak’ın yeni kitabı olan “Hayat Acemileri İçin Yaşam Rehberi” tıpkı diğer kitapları gibi akıcı üslubuyla birlikte çabucak okunuyor.
Diğer kişisel gelişim kitaplarından bazıları kişisel gelişim adı altında insanlara gerçeklerden uzak bilgiler verip bir de bu bilgileri kullanmalarını tavsiye ediyor. Aslında burada önemli bir şeye dikkat etmenizi naçizane isteyeceğim. Kitabını okuduğunuz yazarın lisansına yani diplomasına dikkat etmeniz burada çok önemli. Günümüzde birçok haberde psikoloji ile yakından ya da uzaktan ilgili olmayan meslek gruplarından insanların diğer insanları sahte seanslarla dolandırdığını görmekteyiz.
Bu gibi sahtekarlıklara karşı bilinçli olmalıyız çünkü aynı durum bazen kitap yazarlarında da gerçekleşebiliyor. Yazar psikolojiyle ilgisi bulunmayan bir lisans bölümünü tamamlayıp sadece kendi tecrübelerinden yola çıkarak bir kitap yazıyor ve bilim adı altında yazdıklarını kitaplaştırıp satışa sunuyor.
Bir çözüm yolu olarak okuduğumuz kitabın popülaritesi o kitabın yazarını, türünü ya da içeriğini araştırmamıza engel olmamalı diye düşünüyorum.
Biraz kitaptan söz ettiğim, çokça da yakındığım bir yorum oldu fakat biz psikoloji öğrencilerinin bilinçli olup toplumu da bilinçlendirmemiz konusunda çabalamamız gerektiğine inanmaktayım.
Saygı ve sevgiyle…
Puan vermedi·129 syf.·
2026 2. kitabı
Kitabın sonuna kadar bir kadının iç döküşüne tanıklık ediyoruz . Osman’a söylemek isteyip de söyleyemediklerini, yazdığı mektuplara dökmüş. En güzel tarafı da buydu çünkü bu mektuplar aslında Osman’ın okuması için değil, kendi içini rahatlatmak için yazılmış :) Ayrılmakla ayrılamamak arasında kalmayı, kabullenmek isteyip kabullenememeyi, bazen öfkelenip bazen özlemeyi öyle doğal ve samimi anlatmış ki kitap bitmesin dedim :D Kitabın duygusal bir yanı var evet ama beni en çok yakalayan tarafı mizahı oldu. En kırgın yerlerini bile öyle tatlı, öyle kendine has bir dille anlatıyor ki birçok yerde gülümseyerek okudum :))) Sayfalar ilerledikçe bir ayrılıktan çok, bir kadının kendini yeniden buluşunu okuyoruz ve ben çok keyif alarak okudum.Uzun zamandır birinin iç sesini okumaktan bu kadar keyif almamıştım :D
Denizin Altında Kaybolan Potansiyel·280 syf.·
6/10
2026 79. kitabı
Selam. Beni yeterince tatmin etmeyen ancak oldukça masalsı olan bir kitaplayız bu gün.
Fantastik öğelerle bezeli, Kore mitolojisinden ilham alan ve son yıllarda oldukça ilgi gören Denizin Altına Düşen Kız, özellikle atmosferi ve masalsı dünyasıyla dikkat çeken bir kitap. Ben de kitaba beklentilerle başladım ve okuma deneyimim boyunca hem beğendiğim hem de eksik bulduğum noktalar oldu.
Axie Oh'un Denizin Altına Düşen Kız kitabını bitirdiğimde bu kitabın aslında kötü olmadığını düşündüm. Hatta yer yer çok güzel fikirleri, etkileyici sahneleri ve gerçekten ilgi çekici bir dünyası var. Ancak bütün bunlara rağmen bende büyük bir etki bırakmayı başaramadı. Bunun sebebi de sanırım yazarın kafasındaki fikirlerle bunları sayfalara aktarma başarısı arasındaki mesafe.
Kitabın en güçlü yanı kesinlikle atmosferi. Denizler, ruhlar, tanrılar, efsaneler ve masalsı anlatım zaman zaman gerçekten büyüleyici bir hava yaratıyor. Özellikle bazı betimlemeler çok başarılıydı. Hatta kitabı okurken neden bazı insanların ona bir Ghibli filmi havası yakıştırdığını anlayabiliyorum. Eğer bu hikâye animasyon olarak izleseydim muhtemelen çok daha fazla etkilenebilirdim. Fakat aynı hissi kitapta alamadım. Çünkü atmosfer ne kadar güçlü olursa olsun hikâye ve karakterler onu desteklemekte zorlanıyor.
En büyük sorunlarımdan biri anlatım dilindeydi. Özellikle büyükannenin hikâyeleri o kadar sık tekrar ediliyor ki bir noktadan sonra dikkat dağıtmaya başlıyor. Sürekli "büyükannemin anlattığı hikâyelerdeki kadınlar", "büyükannemin öğrettiği şeyler", "büyükannemin hikâyeleri" ifadelerini görmek karakterin kendi düşüncelerini geliştiremediği hissini yaratıyor. Üstelik bu sadece büyükanneyle de sınırlı değil. Dedem şöyle derdi, ağabeyim böyle söylerdi, büyükannem şunu anlatırdı... Bir süre sonra karakterin
"Genç Werther'in Acıları bana yalnızca bir aşk hikâyesi anlatmadı. Aksine, insanın kendi içinde verdiği savaşları, yalnızlığını ve özlemlerini gösterdi. Werther'in yaşadığı şey bana karşılıksız aşktan çok, kendi duygularının ağırlığı altında ezilmesi gibi geldi. Sevdiği kişiyi gördüğünde bile mutlu olmaktan çok, ona ulaşamamanın verdiği acıyı yaşıyor. Toplumun kuralları, insanların beklentileri ve kendi iç çatışmaları arasında sıkışıp kalıyor. Bu yüzden kitap bana bir aşk romanından ziyade, insanın içindeki boşluğu sevgiyle doldurmaya çalışmasının ve bunu başaramadığında nasıl yavaş yavaş tükenebileceğinin hikâyesi gibi hissettirdi. Werther'i mahveden şey yalnızca aşk değil, onun yalnızlığı, hassaslığı ve kendi düşüncelerinin içinde kaybolmasıydı."
"Bir başkasının onu nasıl sevebildiğini, sevmeye nasıl hakkı olduğunu bazen anlamıyorum; çünkü onu yalnızca ben o kadar yürekten ve o kadar fazla seviyorum ki, ondan başka ne bir şey tanıyor, ne bir şey biliyorum; ondan başka da bir şeyim yok zaten!"
Genç Werther'in AcılarıJohann Wolfgang Von Goethe · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2024150,1bin okunma