Şimdi aradan 1 yıl geçtikten sonra ben bunu anımsıyorum ve beni nasıl böyle üzebildiğine hayret ediyorum.Bu üzüntüm için de aynı şey olacak.Zaman geçecek ve ben buna aldırmayacağım bile.
Hayatının bütün bu izleri sanki ona sarılmış şöyle diyordu:''Hayır,bizi bırakıp gitmeyeceksin,başka birisi olmayacaksın,nasılsan öyle kalacaksın:Kuşkularınla,kendinden sonsuz hoşnutsuzluğunla ,sonuçsuz kalan kendini düzeltme denemelerinle ,yaşadığın düşüşlerle ve senin için olanaksız ,sana nasip olmayacak sonsuz bir mutluluk beklentisiyle .
Onu kızdırıyorlardı.Nuh diye,keşiş diye ad takıyorlardı;yoldan çıktığında ise hiç kimse ona yardım etmemiş ,herkes korkuyla ve tiksintiyle yüz çevirmişti.