Bazen bir kitabı okumazsın, içinde kendini yakalarsın.
Dokunmadan benim için böyle bir kitaptı.
Güvenmek isteyen ama içinde hep bir “acaba” taşıyan, geçmişinin yükünü sırtında hisseden birinin hikâyesi… Okurken karaktere bazen kızdım, bazen onu çok iyi anladım. Çünkü insan en çok kendi yarasını tanır.
Nermin Yıldırım bu kitapta insanın kendine bile yaklaşamadığı anları çok sade ama etkili anlatmış.
Bu kitap bana, insanın en çok kendinden saklanabildiğini hatırlattı.
Bazı kitaplar biter, bazıları içimizde kalır. Bu içimde kalanlardan oldu.