Sana mucizelerden bahsettim Esther! Çoğu kişi bunların çok uzun zaman önce gerçekleştiğini söyler ama ben, bugün halâ var olduklarını, sadece daha az görünür hale geldiklerini ve yalnızca onları bekleyenlerin ruhlarında ortaya çıktıklarını hissediyor ve söylüyorum.
Dünyada hepimiz sallantılı, korkuluksuz bir köprüde yürür gibiyiz. Tutunacak bir şey olmadı mı insan yuvarlanır. Tramvaylardaki tutamaklar gibi. Uzanır tutunurlar. Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır. Gülünçlüğünü fark etmez. Ben, toplumdaki değerlerin ikiyüzlülüğünü, sahteliğini, gülünçlüğünü göreli beri, gülünç olmayan tek tutamağı arıyorum: Gerçek sevgiyi!