Basit insanlar kendi gerçeklerini belki de kilise bilginlerinden daha doğru olarak kavrarlar, ama onu düşüncesizce eylemler içinde yok ederler. Ne yapmalı? Basit insanlar eğitilmeli mi?
Hayat sizden her zaman almıyor, arada sırada verdiği de oluyor.
.........
İnsanın kendine ait olmayanla yaşadığı emanet mutluluğa bile ihtiyacı var. Oysa en derin yaralarımın kabuklarını kanırtıyor. Başkasının emaneti olduğundan el üstünde tutuyorum ancak aklım, bu mutluluğun elimden kayıp gideceğinden emin ve sürekli başıma kakıyor benim olmadığını. Kendine böylesi mutlu bir hayat kuramadım diyor acımasızca. Mutlu hayat yok ki diye zihnimde geçirip, derin bir iç çekişin arkasına saklanıyorum.
Bilirim, kimi vakit iyilik olsun diye yalan söylerler. Bence hiç de iyilik olmaz. Doğrunun verdiği keskin acı gelip geçer ama, yalanın o yavaş yavaş işleyen, insanı bitiren azabı bir türlü sona ermez. İşleyen bir yaradır bu.