bir daha o eski kız değilim.
kendimden dehşete düşerek yıllarımı harcadım. şüphe ve korku ikilisi, içimde kaleler, surlar inşa ettiler, üzerimde hakimiyet kurdular, irademi korkak fısıltılara çevirdiler. direnmeye, itaatsizlik etmeye ürken zavallı bir piyona döndürdüler beni. kendi zihnime prangalanmış bir mahkumdum.
sonunda, en sonunda, özgür kalmayı öğrendim.
artık korkudan korkmuyorum ve beni yönetmesine izin vermeyeceğim.
korku, benden korkmayı öğrenecek.
....
"ama bu kararın seninle ilgisi yok, bu benim kararım." kapıyı gösteriyorum.
" şu hayat var ya, duvarın arkasındaki, işte ben o hayatı istemiyorum."
" tekrar sessizliğe gömülü bir tutsak olmaktansa ölmeyi yeğlerim."
...
"bu kadar ortak noktanız olması ne güzel," iç çekerek bana dönüyor.
" juliette, bir şey söyle."
...
"bu işi sensiz götürmek istemiyorum,"
"kim dedi bensiz olacağını?"
"ne?" "şaşırdın mı bir de?"
"benimle birlikte savaşacak mısın? warner da bizimle aynı sınıfta olduğu halde?"
"elbette" "gerçekten mi?"
"sen nereye ben oraya ufaklık. dostlar böyle günler içindir."