Karlar da yağdı, hayallerim de altüst oldu,kendi toprağım da kurudu, ufaldım da, yüreksiz de kaldım. Ne hapse girerken, ne aşağılanırken, ne o zaman, ne bu zaman, derim ki:Tanrı'dan çok ama çok utandım;ama yapıp ettikten sonra hiç ama hiç korkmadım. Bunun sonsuzluğa ait olduğunu bildim.
Solmak, kendiliğinden soluvermek bazen ne güzel, koklanmaktansa unutulmak ne güzel, belki de hiç bilinmemek ne güzel, acaba hazine denilen bu mu, olup da, hüküm sürüp de, bilinememek mi ?
Ben ahireti bu dünyadan daha fazla tanıdım, bu bana daha fazla anlatıldı, şeytanları Velhan'ı, Hanzeb'i görsem tanıyacak haldeyim de kendimi de, annemi de, arkadaşlarımı da tanımıyorum . Dünyayı da ahirette mı öğreneceğim, buradakiler de orada mı ayan olacak?