İndi onlar hamısı məndən uzaq, mənə yad idilər.İndi onların üzündə mənə qarşı dözülməz dərəcədə soyuq, biganə bir ifadə hiss edirdim. ”Ax, biz insanlar nə üçün beləyik? Nə üçün bir-birimizin qəlbinə girə bilmirik? Birimiz bu qədər dərd içində ikən, nədən digərimiz elə gülür? Ax, biz nə qədər xudpəsəndik!”
Biz beşikdə ana laylasıyla uyumuşduq.Bəlkə, buna görə də, heç bir qüvvə bizim qəlbimizə musiqi qədər hakim ola bilmirdi.Heç bir qüvvə bizdə bu qədər peşman mərhəmət hissləri oyatmırdı.