Bengisu Çakır
@bcakir
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Meryem elleri dizlerinin arasında, kanepede yattı, camın önünde girdap gibi dönen, çevrilen tipiyi seyretti. Aklına Nana'nın bir keresinde söylediği şey geldi; her bir kar tanesinin, dünyanın bir yerinde haksızlığa uğrayan bir kadının ağzından dökülen bir ah olduğunu. Bütün bu iç geçirmeler gökyüzüne yükseliyor, bulutlar halinde toplanıyor, sonra minicik parçalara bölünüp sessizce aşağıya, insanların üstüne yağıyordu.
Bizim gibi kadınların neler çektiğinin göstergesi, demişti. Başımıza gelen her şeye nasıl sessizce katlandığımızın.
“Bunu öğren, kafana iyice sok kızım” dedi Nana. “Pusulanın hep kuzeyi gösteren ibresi gibi, bir erkeğin suçlayan parmağı da daima, mutlaka bir kadını gösterir. Her zaman. Bunu hiç unutma, Meryem.”
Bu cehennemde seçebileceğimiz iki yol var: İlki, cehennemi kabullenmek ve onun bir parçası olmak. Diğeri ve daha zahmetli olanı ise " cehennemin ortasında oraya ait olmayan kimin ve neyin olduğunu arayıp tanımayı bilmek, onu ya da onları yaşatmak, yer vermek."
“Ormanların yandığı, denizin plastikle dolduğu, havanın kirlendiği, günışığının bulanıklaştığı, arıların kaybolduğu yer cehennemdir”