Büşra Çalışan
@bcalisan
Öğretmen
Yüksek lisans
Ankara
46 okur puanı
Mayıs 2017 tarihinde katıldı
Eminim Carl Sagan hepimizin duyduğu bir isim, ama onun roman türünde bir kitabı olduğunu çoğumuz maalesef bilmiyoruz. Klasik bir bilim kurgu okumak istiyorum diye çıktığım yolda karşıma "Mesaj" çıktı ve Carl Sagan ismini görmemle sıradaki kitabıma karar vermiş oldum.
"Mesaj" evrende yalnız olmadığımız fikrinden yola çıkıyor aslında. Dünya dışı varlıklar varsa ve teknolojik anlamda bizlerden çok ileridelerse bizimle nasıl iletişim kurmak isterler sizce? Sagan bu sorunun cevabını verirken yeri geldiğinde tanrı bilim sorgulamalarına yer verdiği bir hikaye ile karşımıza çıkıyor kitapta. Ellie dünya dışı varlıklardan gelen mesajın şifrelerini çözmek ve dünyayı evrene açmak isterken birçok sorunun da üstesinden gelmek zorunda kalıyor. Hatta kendi iç benliği ile muhasebeye giriyor.
Kitabı okurken yalnızca bir hikaye okumakla kalmıyorsunuz. Hayata, ölümden sonraya ve insan psikolojisine dair ilginç çıkarımlar ve mantık yürütmeler ile de karşılaşıyorsunuz. Bundan dolayı okumanızı şiddetle önereceğim bir kitap diyebilirim. O zaman güzel bir alıntıyla bitirelim: "Ama, bundan da önemlisi insanlar kendilerinin isteklerini her zaman abartılmış görürlerdi. Her şeye girebilmek için daha fazla bir ücret öderler ama, çoğunlukla birkaç şeyi görüp gitmek kendilerini mutlu etmeye yeterdi."
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Irkçılıktan daha fazlası...
Irkçılığın bir çocuğun gözünden anlatıldığı bir kitap okumayı beklerken hayatın ırkçılıktan daha acımasız yüzlerinin gözler önüne serildiği bir hikayenin içine girmek beni gafil avladı. Evet beni okurken çok düşündürdü, kırdı, üzdü, ağlattı ve yordu. Bir çocuk ne yaşarsa bir çift mavi göze sahip olarak hayatının değişeceğine inanabilir?
Pecola kendisinin çirkin olduğunu düşünen bir ailenin içinde yaşamını devam ettirmeye çalışmaktadır. Ne kendi ailesinden ve renginden utanan annesi ile ne sarhoş olup tüm sorunlardan kaçmak isteyen babası ile iyi bir ilişkisi vardır. Annesi Pecola'nın kendisine Bayan Breedlove olarak hitap etmesini isterken yanlarında çalıştığı beyaz ailenin küçük kızı ona Polly deme hakkına sahiptir. Günü geldiğinde babası ise ona en büyük kötülüğü yapacaktır.
Kendisi küçük ama hayal dünyası bir o kadar geniş olan Pecola yoksulluk, ırkçılık ve bence en önemlisi sahipsizlik yüzünden öyle bir duruma düşer ki yaşadığı bölgedeki kimse onun yüzüne bakamaz. O ise dünya üzerindeki en mavi gözlere sahip olduğunu düşünerek kendini temizlemeyi başardığını zanneder.
Bohemden umuda...(Spoiler içerir.)
Stefan Zweig yine bize ilginç bir karakter sunmuş ve bize bir Prater esintisi sunmuş. Kendi duygularına yabancılaşan ve hayatına renk katmak isteyen burjuva karakterimiz kendince bir oyun oynayarak ona hiç yakışmadığını düşündüğü bazı davranışlarda bulunur. Bunun için kendini suçlamak istese de aslında bu durumdan içten içe zevk aldığını hisseder. Bu ana kadar aslında ne kadar iyi bir eğitim alsa ve ne kadar iyi bir çevrede yetişmiş olsa da insanın kalbinin aslında kötü olabileceğini ve kötü olana ne kadar kolay meyledebileceğini okurken bir anda insanın birine yardım ettiğinde kalbinde çiçekler açtığını okumaya başlıyoruz. Birinin bu kadar değişken bir ruh hali ve kişiliğe sahip olması mümkün mü bunu anlayamıyorum. Lakin okurken beni çok mutlu ettiği ve sonunda umuda sevk ettiği kesin.
Amin Maalouf çok beğendiğim yazarlardan biri olmasına ve kurgu en sevdiğim tarz olmasına rağmen bu kitapta diğerlerinde yaşadığım coşkuyu maalesef yaşayamadım. Kesinlikle güzel, akıcı ve sizi içine çeken bir kitap lakin konu olarak bilinenin dışında değil. Nükleer felaketin eşiğinde olan dünyamıza gelen davetsiz misafirler bu tehlikeyi bertaraf ederken bizleri mucizevi anların da tanığı haline getiriyorlar. Bu süreçte olanları ise kendi adasında münzevi bir hayat yaşayan Alec'ten dinliyoruz. Sonuç olarak güzel bir roman ama Amin Maalouf'un kaleminden daha çok lezzet aldığım kitaplar da okumuştum.
Kitabı şimdi bitirdim. Beni o kadar etkiledi ki bunu kelimelerle ifade edebilmem çok zor. Kitap Fahim Beyin ölüm haberiyle başlıyor ve kitap boyunca birbirinden farklı Fahim bey tanımlamaları ile karşılaşıyoruz. Ama özellikle son bölümde de anlatıldığı üzere Fahim bey ne dışarıdan görünüp tanınan Fahim bey ne de kendisini aslında gördüğü kişi. Bu hepimiz için geçerli değil mi aslında? Hepimiz için kendi kafamızda bir ben var. Ama dışarıdan görünen kişi miyiz yoksa kendimizi gördüğümüz gibi miyiz belli değil. Sonuçta Sayın Hisar'ın dediği gibi "Kimse göründüğü gibi değildir. Fakat kimse görünmediği ve kendi olduğunu sandığı gibi de değildir. Kimse bizi kendimizin olduğumuzu sandığımız gibi göremez. Kimsenin nasıl olduğunu hiç kimse bilmez."
