ZİMANÊ HEVPARKurdî
HİKAYETA TERZÎYEKÎ û ÇEND TİŞTÊN DİN- Rizgar Elegez
“Spasî û qedirzanîn ji bo xwendin û pêşnîyarên wan nivîskar, şa’îr, akedemîsyen û edîbên behremend: Mem Zînistanî, Leyla Polat, Înan Eroglu û Ergîn Sertem (nota nivîskar)”
Ji bo ev berhem ji alîyê 4 edîtorên nivîskar, şa’îr, akedemîsyen û edîbên behremend ve (Mem Zînistanî, Leyla Polat, Înan Eroglu û Ergîn Sertem) hatîye xwendin, kontrolkirin, mirov hêvî dike li metneke birêkûpêk û edebî rast were.
Li sînemaya tirkî her tim karekterekî cê heye, yê bi devokekê dipeyive. Carinan ew karekter Laz e, hin caran Kurd e, carcaran Ermenî, an Rom, an Roman e… Ew kes bi zimanê hevpar napeyive, bi devoka herema xwe dipeyive. Bi vî awayî hem filîmê/rêzefilîmê zengîn û rengîn dikin hem jî îronî û mîzahê jî dixine nav mijarê û filîmî balkêştir dikin. Ji bo edebîyata kurdî bi piranî bi devokekê ye an jî bi kombînasyona devok û zaravayan e, “zimanekî civakî yê hevpar” pêk nehatîye û wisa dixwîye naye jî.
Li hûnera musîkê “mahalli sanatçî” hene. Ew hûnera musîkê bi awayekî heremî dikin, bi devok û folklora heremê li dawet û şahîyên heremê civakê mest dikin. Hin ji wan “mahalli sanatçî”yan xwe bi heremê nagirin û terza xwe digûherînin dibine hûnermendên civakî. Ev rewş bitenê li musîkê heye, li hûnerên din nola şano, sînema, resim û hwd nîne. Bi teybetî li edebîyatê “nivîskarên heremî” li dilê mirov xweş nayê.
Heremîbûna edebîyata kurdî, ne bi tenê bi karekteran sînordar e, bi awayeke kesayî ye û tişta herî mûhîm jî “heremîbûna vegotinê” ya bi “felsefeyeke heremî” ye. Ji bo ferhenga nivîskaran bi tenê têra gund û xwezayê dike an jî zimanê wan bi gundînîyê sînordar e li berhemên edebî giranîya pastoralîyê xwe darîçav dike. Bi teybetî jî li helbestkar û zimanê devokî û heremî û pastoralîzm ji bo nivîskarên Serhedî
Gümüş Yürek 2 (övmeli gömmeli) Eleştiri1000Kitap
Nasılsınız bakalım gençler, ablanız ortalığı kasıp kavurmaya geldiᕙ(＠°▽°＠)ᕗ
Neyse biliyorsunuz ki adetimdir kitapların kötü yanlarını eleştirip dalga geçmeyi çok severim( ꈍᴗꈍ)
Dedim niye gümüş yüreği eleştirmiyorum?
Öncelikle konusunu kısaca özetliyim.
Birinci kitapla bu kitap arasında 3 yıl geçmiş. Eiranın dünyasında savaş bitmiş, ailesi evlerine dönmüş amma ve lakin Eira Nos'u kurtarmak için gümüş tepede kendisine ait bir evde kalmış.
Sık sık fey dünyasına gidip Marlo ile alıştırma vs yapıyor falan fistan. Sonrasında birkaç gün sonra yola çıkıyorlar Nosu geri döndürmek için. Bataklık bölgesine gitmeleri lazımmış ve buraya gidebilmek için gemiye ihtiyaçları varmış. Bu yüzden veylintona gidiyorlar ardından Marlo eski arkadaşıyla karşılaşıyor, bir hırsız Eiranın kolyesini çalıyor, gemiye gizlice binip esir alınıyorlar, kaptanla anlaşma yapıp parasız çulsuz kalıyorlar, biri ihanet ediyor, Marlo beyefendisi aşık oluyor, benim gönlüm mor gözlüme kapılıyor falan filan derkeeeeeeeeeeen bizim Eira Nosu mosu kurtaramıyor.
Sonrasında da biz diyoruz ki;
Ne anladın yurdagül NE ANLADIIIIIIIIĞĞĞN?!!
Neyse önce beğendiğim ve iyi yanlarından bahsedeyim.
Yazım dili zaten iyidi bu kitapta biraz daha gelişmiş.
Karakterler arasındaki arkadaşlık bu kitapta daha iyi içime geçti(çünkü 3 yıl geçmiş)
Karakterlerin belli başlı kusurlarının olması ve kopyala yapıştır tarzı klasik özelliklerin olmaması bir diğer iyi şey. Bunun en böyük örneği Bast.
Bast görüp görebileceğiniz en kusurlu karakter. Ne renk uyumu var ne de doğru düzgün giyinmesini biliyor. Bir süre siyah giyinmişti fakat Eira sağolsun "Siyah sana yakışmıyor giyme." diyince onu da bıraktı çocuk.
ZATEN ELLERİNİN İÇİNDEKİ SİYAHLIK DÖVMEYMİŞ BIRAK DA SİYAH GİYİNSİN NİYE KISKANÇLIK YAPIYON EİRA?!!
Her neyse, en
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çi li jor hebe, ji jêr çuye. Ki îmro neyarê te be wek te destpêkir. Xwe biparêze, neşibe wî. Bîr neke, başî dizê le nebaşî zêde dibe. Dilnerm be her tim, bo paşeroja xwe.
