narin
@beautyindeath
insan hem hiçbir şeydir hem de her şey.
carmilla gotik edebiyatın en önemli eserlerinden biri olarak aynı zamanda vampir temasını işleyen ilk metinlerden biri kabul ediliyor. dracula'dan yaklaşık 25 yıl önce yazılmış ve ona esin kaynağı olmuş, modern vampir karakterlerinin özelliklerinin de temellerini atmış bir eser.
vampir mitolojisine küçüklükten beri ilgi duyup, alakalı her içeriği tüketmeye kararlı birisi olarak, carmilla içerdiği temalarla ilk gördüğüm anda merakla ve yüksek beklentiyle başladığım bir eser oldu.
1872 yılında yayınlanmış bir eser ama dönemine göre alışılmadık hatta cüretkar sayılabilecek şekilde kendi hemcinslerine karşı ilgi duyan ve özellikle onları kurban seçen bir kadın vampir karakteri anlatıyor, le fanu'nun bu cinsel ögeyi hikâye içinde yer yer yoğun şekilde hissettirdiğini ve etkili de olduğunu söyleyebilirim.
kitapla ilgili sevmediğim tek şey her şeyin çok aceleye getirilmiş olmasıydı. kesinlikle konu ve yazım dili bakımından çok iyiydi ama sonu beni pek tatmin etmedi, daha uzun soluklu olarak işlenseydi belki çok daha iyi olurdu.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
hani bazı kitaplar olur ya, bitirdikten sonra ne düşüneceğinizi bilemezsiniz. bu kitap benim için tam olarak öyle oldu. bitirdikten sonra bir süre duvarı izledim ve ne düşünmem gerektiğini düşündüm.
zengin bir iş adamı olan kemal'in yıllar sonra uzaktan akrabası olan füsun ile tekrar karşılaşması ve ona saplantılı bir aşk beslemeye başlamasını konu alıyor kitap, bunun üzerinde ilerliyor ve 1970'ler türkiyesi'nin, özellikle de istanbul'un sosyal, kültürel ve sanatsal yönde girdiği değişimlere sık sık değiniyor, dönemin siyasi atmosferi de arka planda hissediliyor.
türk edebiyatının en önemli eserlerinden biri olarak kabul edilen ve bazılarının bayılarak okuduğu, bazılarının ise nefret ettiği bir kitap masumiyet müzesi. okurlar arasında bu ayrımın yaşanmasına sebep olan kitapları genelde her zaman çok merak ederim ve okumak için hevesli olurum. bu kitabı da okurken başlarda gayet iyi ilerliyordu ama sonlara doğru okuması o kadar zorlaştı ki zar zor bitirdim doğrusu. bu yüzden herkese göre bir kitap olduğunu düşünmüyorum.
ama hakkını vermek lazım, kitabın son söz kısmını okurken aslında müze fikrinin kitap fikriyle aynı anda çıktığını ve birbiriyle paralel ilerlediğini öğreniyorsunuz. yani müzenin sonradan açılmasının kitabın tutmasıyla bir ilgisi yok ve bundan kâr amacı güdülmemiş. bu açıdan orhan pamuk kalitesi diyebiliriz. gerçekten orijinal bir fikir ve yazım süreci.
kitap mükemmel bir kitap mıydı? değildi, ama kötü bir kitap da değildi. sonuçta okumak hiçbir zaman bir şey kaybettirmez.
gayet iyiydi. seriyi ilk çıktığından beri severek okuyorum zaten türk bir yazarın elinden çıkan gayet başarılı bir fantastik kurgu. türkiye'de böyle işler görmeyi seviyorum.
çok fazla aynı duygu durumunu anlatan tekrarlayan paragraflar ve arada az da olsa cringe sahneler olmasına rağmen sadece daren ve nova'yı okumak tatlıydı. diyalogları sevdim ve sık sık altını çizdiğim yerler oldu, sürükleyici olduğu için de genel okuma hızımı artırdı diyebilirim.
kitabı oldukça beğendim, kesinlikle muhteşem bir zekânın ürünü. hikâye osmanlı döneminde geçiyor ve bu imparatorluğun sadece savaşlardan ibaret olmadığını, içinde çok çeşitli kültürleri ve inançları da barındırdığını çok güzel anlatmış. her bölüm başında küçük hikayelerle başlayıp karakterlerin geçmişinden, yaşantılarından bahsediyor. bunlar her seferinde bir noktada birleşiyor ve büyük resmi oluşturuyor, ve bu size bulmaca çözüyormuşsunuz gibi hissettiriyor. bu hissi çok sevdim ve kitap okurken aktı gitti. kesinlikle öneririm.
