Bedia Özbek
@beda_
9 okur puanı
Ekim 2022 tarihinde katıldı
Kılıcımın rüzgarıyla dönen değirmen kanatları mızrağımla delik deşik oluyor da sen nasıl yara almayabiliyorsun
Ruhumu bedenimden kopardığı zamanlarda bile ayrılığın elinden hiç şikâyet etmemiştim. Bilakis bir gün ona kavuşacağım diye ayrılığı hoş tuttum, yıllar süren umutlarımı hep onun koynunda besleyip büyüttüm. Sevgili, yaptığını Allah'a teşekkür için yapmıştı, bu yüzden beni vedaya zorlamış ve bununla da bir şeyler anlatmak istemişti. Artık, küçücük bir tebessüm için bile ısrarcı olamadım. Avucumdaki billur tanesi dağılmış, iç çekişlerim ateş yerine geçmiş olsa da. Kurtulacak ve yeniden gelecektim. Vuslat için gelecektim. İyi ama bugün zaten benim vuslat günüm değil miydi? Dudaklarımdan çıkan söze ben de şaşırdım: "Ayrılık gününe gıpta eden bir vuslat günü!.."
Vedalaşmanın hakikatini o güne kadar meğer hiç kavramamışım. Vedalaşmak... Tekrar ne zaman buluşacağımı bilmeden vedalaşmak... Ne dayanılmaz bir keder. Bir ömür, bir yıl, bir ay, bir gün, bir saat veya bir dakika sonra buluşacak olunsa bile bu kederin kalbi helak edeceğini düşünerek vedalaşmak... Sökün edip gelecek hayal kırıklıkları, tükenen umutlar, bedeni sarsacak kalp atışları, neşe ve sevincin acı ve eleme dönüşmesini kabullenerek vedalaşmak...