Başlangıçta öyle görünmese de birinin yokluğuna alışmak, varlığını benimsemekten kolaydı.Kimsenin yokluğu,varlığı kadar yaralayamazdı insanı. Yok vardan daha az acıtırdı.
Ama bir beklediğiniz varsa genelde gelmez.Beklemek çünkü,bir olmazı oldurmayı umanların safdilliğidir.Gelecekler zaten kalbinizi yormadan gelir.
Bekletmek, gelmeyeceklerin işidir.Bu yüzden en çok gelmeyecek olanlar beklenir.
Geçmişe özlem duymak, asla dolmayacak boşlukların,kovuklarını belli etmek ister gibi zonklamasına neden olsa da,bir yanıyla bana hep iyi gelirdi.Vaktiyle var olmuş bir yokun nazikçe kendini anımsatmasıydı neticede bu sızı.Özlenmeye hak kazanacak denli mutlu etmiş bir lütuftan geriye kalan bir sızı bile olsa,teselli diye bakardım.
Babası bu defa sözlerinin ta içine bakacak kızının.’Sana baba nasihati,’diye cevap verecek.
“Kimseden sevgi dilenme. Dilencilere kıymetli bir şeyini vermez hiç kimse.”