Bazen kafamı toparlayamıyorum. Sanki neden geldik bu dünyaya aşk için mi mutluluk için mi çalışmak için mi? Gerçekten ne için en sonunda her şey bitmiyor mu nasıl olsa? İnsan ilişkilerinde bezmişlik, kimseyle irtibat kurmayı istememek hüküm sürüyor düşüncelerime. Kafamı toplayıp ne düşünüp ne anlatıcağımı da düşünmek istemiyorum. Karşındaki insanın senden bir şeyler beklemesi, sürekli kendini gösterme çabası. Yanındayken konuşmadığında bile yorulmak. Hem senin hem onun bir şeyler beklemesi. Ne hissedeceğini bilememek. Bilmiyorum belki de insanlara karşı duygular bir süre sonra bitebiliyordur. Aslında istiyorum tabi ama bir istememezlik bir duyguları anlayamama durumu, hislerde değişiklik durumu var. Neden oldu şimdi her şey güzel iken durduk yere? Vakit geçirmekten kaçınıyorum gibi geliyor. Sanki insanlarla zoraki bir görüşme düzenliyormuşum gibi hissediyorum artık. Keyif denilen olay bünyede kalmadı gibi. Kendimi eskisi gibi o ana kaptırıp rahat hareket edemiyorum artık. Belki de hiç tam anlamıyla rahat edemeyip rahat rahat düşüncelerimi paylaşamadım insanlarla. Hep bir mesafe koydum. Böyle olmaması lazımdı çünkü hiçbir zaman hissetmemiştim bunu. Sanki boğuluyormuş gibi hissediyorum. Sanki dar geliyormuş gibi her şey.