Dostoyevski'nin bu kitabına kadar çıkardığı roman ve hikayeler içerisinde, (İnsancıklar) da dahil, açık ara en iyi sanatsal doyumu ve anlatmak istediğini en net, güzel şekilde anlattığı yapıt bence. Sahneler gayet güzel ayrıntılara dikkat çeker vaziyette, betimlemeler hoş, psikolojik tahliller çoğunlukla yerinde ve arada güzel nüktelerle de vuruyor bizi Dostoyevski. Bitebilse muhtemelen 700 sayfaya yakın bir eser olarak Suç ve Ceza, Karamazov Kardeşler'in yanında bunu konuşuyor olacaktık.