Okuduğum bir hikaye aklıma geliyordu. Bu hikayede bir yargıç, bir katilin gözlerinin içine bakar ve kendi ruhunda ki öldürme dürtüsünün farkına varır. Bir dakika geçmeden eski haline geri döner ve katili ölüm cezasına çarptırır.
neden bilmiyorum son zamanlarda herkes kendni sevmekten falan bahsediyor. Bugün Gölgeyle Buluşma kitabına başladım. Bakalım ama bana kendini seven insanlar kendini bilmiyor gibi geliyor. Belki de benim daha çok enerji rezonans frekans ekseninde telkinli şeyler okuyup umutla dolmam falan gerekiyor ama bilin bakalım ne var ben bunlarla kandıramıyorum kendimi. En çok kendimizi tanıyoruz ve kendi gölgemizle diğer gölgelerden çok zaman geçiriyoruz sonuçta diğerlerinin elindeki ışık daha parlak görünüyor bizim gölgemiz daha karanlık geliyor bize. insanların çoğu yada dışarı ile çok ilgilenen insanlar kendi gölgelerini daha büyük ve karanlık bir gölge belki de devletin yada çağımızın yada toplumumuzun gölgesinde saklıyorlar. ışıklarıda olmadığı için gölgeleri yokmuş gibi yaşıyorlar. Olan gölgesinin farkında olana oluyor. olan elindeki küçük ışık nedeni ile gölgeleri görünür kılana oluyor. Bu nedenle bzen uzak duruyorlar ışıkta gölgelerini görmektense karanlıkta gölgesiz gezmek yeğ tutuluyor.