Beliz Zengin
@belizzengin
Ben burayı not defteri olarak kullanıyorum.
instagram.com/psikologbelizze...
“Babasız büyürsen alemin bir merkezi ve sınırı olduğunu anlamaz, her şeyi yapabileceğini sanırsın… “ dedi serhat. ”Ama bir süre sonra ne yapacağını bilemez, dünyada bir mana, bir merkez bulmaya çalışır, sana hayır diyecek birini aramaya başlarsın.”
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Kuvvetli, kararlı bir babamız olsun, bize neyi yapıp neyi yapamayacağımızı söylesin isteriz. Niye? Neyi yapıp neyi yapamayacağımıza, neyin ahlaklı ve doğru neyin ise günah ve yanlış olduğuna karar vermek zor olduğu için mi? Yoksa suçlu ve günahkar olmadığımızı işitmeye her zaman ihtiyaç duyduğumuz için mi? Bir baba ihtiyacı her zaman mı vardır, yoksa kafamız karıştığı, dünyamız dağıldı, ruhumuz daraldığı vakit mi isteriz babayı
Şimdi yıllar sonra, onun adını okurdan bile kıskançlıkla saklamak istiyorum. Ama hikayenin hepsini dürüstlükle anlatmalıyım. Çünkü filmlerdeki Amerikalılar gibi adımızı söyleyerek kendimizi tanıttık.
O yıllarda makyajlı, lacivert hoş etekli ve 30 küsür yaşlarında kırmızı saçlı çekici bir kadın gece saat 10:30’da bir erkeğe “biraz daha sokaklarda yürüyelim“ derse bunun çoğu erkek için-ne yazık ki-bir tek anlamı olurdu. Tabi ben o erkeklerden değil çocuksu aşkını saklamayan bir liseliyim. Üstelik kadın evliydi ve burası orta Anadolu yani Asya değil Rumeli yani Avrupa’ydı. Ayrıca serde bir solcu siyasi ahlak vardı. Yani babamın ahlakı
“ babam bizi terk etti“ dedim
“ o zaman sana babalık etmemiş” dedi kırmızı saçlı kadın. “ sen de kendine başka bir baba bul. Herkesin babası çoktur bu ülkede. Devlet baba Allah baba paşa baba mafya babası… Burada kimse babasız yaşayamaz.”