Nihal
@bellabeth
207 okur puanı
Ocak 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Utanma ve suçluluk duygumuz ne kadar yoğunsa erteleme, depresyon ve anksiyeteye o kadar yatkın oluruz. Ertelemenin, iç çocuğun iç anne-babadan korkusundan kaynaklandığını söylemiştim. Utanma ve suçluluk duygusu, bu korkunun artmasına neden olan en önemli iki his.
Utanma kim olduğumuzla, suçluluk ise eylemimizle ilişkili. Jungiyen psikoterapist Clarissa Pinkola Estes Kurtlarla Koşan Kadınlar kitabında, utanç ve suçluluk duygumuzun çocukken bakım-verenlerimiz (muhtemelen anne-babamız) tarafından duygusal istismara uğradığımızı gösterdiğini söylüyor.
Estes'in ve utanç çalışan birçok araştırmacının artık kabul ettiği gibi, utanma ve suçluluk duygusu doğuştan gelen, sağlıklı hislerimiz değiller.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Çocukla inatlaşmak yerine bu güzel inada saygı da duyabiliriz oysa. Bu inat, sonra ihtiyaç duyacağımız iradenin bir parçası çünkü. Çocuğun inat ettiğini söylediğimiz yerde, çocuğu istemediği bir şeye zorlayan bir yetişkin vardır.
Eğer anne-baba ilişkimizde yaralıysak, yani bu bizi desteklemekten çok inciten bir ilişkiyse, dışarıdaki ilişkilerde yaşadıklarımız bizi herhangi bir insanı yaralayabileceğinden çok daha fazla yaralayabiliyor. Çocuğumuzun mutluluğu için yapabileceğimiz tek şeyin onun kendisini değerli hissetmesini sağlamak olmasının nedeni de bu. Bizden destek gören ve olduğu şey olduğu için değerli olduğuna inanan çocuk, karşılaştığı zorlukların üstesinden çok daha kolay gelmekle kalmıyor, dış'tan gelen bir şey tarafından da yaralanmıyor. İç'te sağlam olduğumuz ölçüde dış bize etki edemiyor.
'Büyük' olan kişi kendi hisleriyle baş etmekte ne kadar zorlanıyorsa bizim de bu kişiyi kendi hislerinden -dolayısıyla da kendi hislerimizden- koruma isteğimizin o kadar artması olası. Büyük, bizdeki üzüntüyü, mutsuzluğu, acıyı, korkuyu, endişeyi, memnuniyetsizliği, şikayeti, öfkeyi tolere edemiyorsa, aslında her biri bir fonksiyona binaen orada olan ve bize normal şartlar altında çok faydası olan bu hislerimizi bastırırız, bu hislerimizle aramızdaki doğal ilişki bozulur. Hislerimizle ilişkimizin bozulması, kendimizle ilişkimizin bozulmasıdır.