-Seni... Ay kadar seviyorum!
+O kadar az mı?
+Neden ay? Neden güneş değil mesela?
-Güneş sensin çünkü.
Beni aydınlatacak ışık da sende, karanlığa terk edecek güç de...
Yanındayken hep olabildiğince az konuşurdum. Neden biliyor musun? Çünkü benim seni sevdiğim gibi senin beni sevmediğini biliyordum en başından beri... Zamanımızın kısıtlı olduğunu ve bir gün benden gideceğini... Bu yüzdendi az konuşmamın sebebi.Susup sevdiğim adamın sesini kulağıma kazıyayım diye; çünkü seninleyken konuşmayı seçseydim eğer, günün birinde yalnız kaldığımda kulaklarımda senin sesin olması gerekirken, kalbimde pişmanlık dolup taşacaktı. Zaten canım acırken, üstüne bir de keşkelerin yükü eklenecekti...