Pişmanlıkla dolu yüreğim,
Altın kalpli dostlarım vardı benim.
Gül dudaklı kızlar
Ve çevik delikanlılar
Şimdi o delikanlılar
Aşılmaz derelerde boğuldular
O gül dudaklı kızlar
Güllerin solduğu bahçelerde yatıyorlar.
-Housman
Ölüler rüyalarımızda bize görünürler, demişti Julian, çünkü bize kendilerini gösterebilmelerinin tek yolu budur; bizim gördüğümüz şey boş bir görüntü değil, çok uzaklarda bir yerde ölü bir yıldızın yaydığı ışıktır...
Yaptığım her şey ama en çok da yapmadıklarım için beni affet.
Mais, vrai, j'ai trop pleuré! Les aubes sont navrantes.* Ne kederli, ne güzel bir mısradır bu.
(*Ama, sahiden, ne çok ağladım ben! Şafak vakti yürek burkuyor gerçekten.)