Yalnız şiirlerin kaldı safir gözlü "kara" sözlü şair. Hani utanmasam oturup ağlayacağım sayfalarına yazılarının. Kişi farkında olmadan hazırlar, tamamlar kendini o fikirlere/kişiye/evreye ya da rastlar diyeyim hadi, uyuşur sustukları. Satırlarında gezinirken fark ettim her zaman sustuğum -söyleyince aynı merdiveni çıkmadığımızı fark ediyorum insanlarla- şeylerin kaleminden çıktığını. İlk defa yalnız olmadığımı bu kadar fark etmek çok güzeldi. Mutlu hissettiren tarafı ise kurgu olmamasıydı cümlelerinin. Ve yine farkında olmadan ıslığını fısıldadığım mürekkebin... İyi ki gördüm seni -ve tabii ki beni-. İsterdim ki binlerce kitabın olsun, zamanımın binini seni/beni okuyarak geçireyim. Bilmiyorum o merdiveni aynı şekilde nihayetlendirir miyim? Ama iyi geldin, çok iyi geldin, "Ben burdayım" diye el salladın. Şimdi tahammülün varsa katlan, olduğunu bildiğin yerden yabancı herkese. Ooooff offfffffff!
13 Haziran 2026 04. 43