pan sokağı çocukları sizi huzurla saran bir evren içerisine sokuyor. kitabın ilk yarısında daha çok gündelik şeyler olurken yani aman aman ilgi çekici bir olay olmazken kitabın ikinci yarısı ile başlayan savaş hazırlıkları ve savaş sürecini okumak çok zevkliydi. Bu yüzden ben kitabın özellikle sonlarına doğru çok daha keyifli okudum. Savaş hazırlıkları planlar derken resmen asker evcililiği gibi bir şey oynuyorlar çocuklar bir yazar öyle güzel anlatmış ki siz de bu oyuna dahil oluyorsunuz. Özellikle son 40 sayfası falan benim için çok etkileyici ve duygusaldı. İlk hastalandığında nemescek başına böyle bir şey geleceğini tahmin etmiştim ama kondurmak da istemedim ama ne yazık ki sonuç böyle olunca gözyaşlarını tutamadım okurken. çok güzel ve okuması huzurlu bir kitaptı. kesinlikle öneriyorum
Selam :)1000Kitap
Of of kitap acayip iyi ilerliyor ve ben onları okumak için sabırsızlanıyorum. Lana intikamını almak için çok iyi ilerliyor. Ve yaptığı planlar mükemmel. Ve ben daha ne yapacağını merak ediyorum. Sırlar ortaya çıktıkça işler daha da çıkmaza giriyor. Bu da kitabın gidişatını acayip heyecanlı yapıyor. Kitap sizi sürükledikçe sürüklüyor. Adeta içine çekiyor. Resmen gerilim filminin içinde gibi hissediyorsunuz. Ve ben diğer kitabını okumaya gidiyorum...
Çok beğendiğim bir tasavvufi roman oldu Rüya metaforları özellikle beni çok çekti Bir romandan hem temel tasavvufu okumak hem de büyülü sofistike bir sergüzeşte tanıklık etmek etmek aynı anda , çok hoş bir deneyim oldu Bu romanı lisans dönemimde almıştım ve okumuştum da lâkin hayatımın şu zorlu sürecinde okumak bana daha iyi geldi gibi Böyle romanları seviyorum ben... Hem edebi açıdan rahatlatıyor ( zira ben normalde akademik tarihi çok fazla okumak ve irdelemek durumunda kalıyorum ) hem de tasavvufu ve dini konuları çok sevdiğim için kafa açıcı oluyor İlgilenenlere kesinlikle tavsiye...
yaniii1000Kitap
Öncelikle tarota merak salan insanlar için başarılı olabilir ama benim için vasat bi kitap. Tarot kartlarının anlamını öğrenmek lazım ama okuma yapmak için sadece bu anlamları ezberlemek yetmiyor. Görebilirsen okuyabilirsin. Kartlar sana anlatır zaten. Eleştirimden biri de şu, bu kartların anlamları herkese göre değişiyor. Renklerin anlamı bile herkese göre farklı. Ben kitabı yeterli bulmadım. Yeni öğrenen biri için ise hiç yeterli bulmadım. Maalesef okuduğuma pişman olduğum ve vakit kaybı olduğunu düşündüğüm bir kitap.
Bazı kitaplar büyük olaylar anlatarak etkiler. Bazıları ise hepimizin bir zamanlar hissettiği ama çoğu zaman kendimize bile itiraf edemediği duyguları öylesine yalın ve dürüst anlatır ki, okurken kendimizi sayfaların arasında buluruz. Benim Olağanüstü Akıllı Arkadaşım benim için tam olarak böyle bir kitaptı.
Roman, Napoli’nin yoksul bir mahallesinde büyüyen iki genç kızın; Elena (Lenù) ve Lila’nın çocukluklarından başlayıp on altı-on yedi yaşlarına kadar uzanan yaşamlarını anlatıyor. Ancak bu yalnızca iki arkadaşın hikâyesi değil. Aynı zamanda kendini bulmaya çalışan iki genç kızın büyüme, değişme ve hayata tutunma mücadelesi.
Lenù, eğitim yoluyla içinde doğduğu sınıfın sınırlarını aşmaya çalışırken; Lila aynı çıkışı evlilikte arıyor. Oysa ikisinin de ortak bir arzusu var: Kendilerine çizilmiş hayatın dışına çıkabilmek. Biri kitaplara, diğeri zekâsına tutunuyor. Farklı yollar seçseler de aslında ikisi de aynı sorunun peşinde yürüyor: “Ben kim olacağım?”
Kitap boyunca en çok etkilendiğim şey ise iki arkadaşın birbirlerine karşı hissettikleri duyguların olağanüstü bir dürüstlükle anlatılmasıydı. Birbirlerini seviyorlar, birbirlerine hayranlık duyuyorlar, zaman zaman birbirlerini kıskanıyorlar, birbirlerine özeniyorlar ve bazen de birbirlerinden uzaklaşıyorlar. Ama bunların hiçbiri kötü niyetle yapılmış davranışlar değil. Bunlar, kendini arayan iki genç insanın son derece insani duyguları.
Aslında çoğumuz çocukluğumuzda ya da gençliğimizde buna benzer duygular yaşadık. Bir arkadaşımızın başarısına yetişmeye çalıştık, onun cesaretine hayran olduk, sahip olduklarına özendik ya da onun gibi olmayı istedik. Ferrante bütün bunları yargılamadan anlatıyor. Bu yüzden okurken karakterleri değil, zaman zaman kendimizi görüyoruz.
Roman yalnızca iki arkadaşın hikâyesini
Yağmur Dindi, Rüzgâr Kaldı...
Puan vermedi·184 syf.·
2026 87. kitabı
"Aşk neydi sence?" Birini severken gözünün kör olması mıydı? Karşılık beklemeden sevmek, seni görmeyen birini yıllarca aynı heyecanla beklemek miydi? Yoksa sevdiğin insanın sana bir kez gülümsemesiyle bütün kırgınlıklarını unutup yeniden ona doğru yürümek miydi? 
Bana İkimizi Anlat kitabını okurken kendime bu soruları defalarca sordum.
Bu kitap benim için sadece bir aşk hikâyesi değildi. Sayfaları çevirdikçe sevmenin bazen ne kadar güzel, bazen de ne kadar ağır bir yük olabileceğini hissettim.
Rüzgâr'ın hikâyesi çocukluğunda başlıyor. Daha küçücük bir çocukken komşusu Yağmur'a âşık oluyor ve o sevgi yıllar geçse de hiç eksilmiyor. Yağmur ise onu hep en yakın arkadaşı olarak görüyor. Ne zaman canı yansa, ne zaman hayat onu yorsa, dönüp dolaşıp Rüzgâr'ın yanına geliyor. Rüzgâr ise her defasında biraz daha kırılıyor ama Yağmur'un küçücük bir gülümsemesiyle bütün yaralarını unutuyor. İnsan okurken bazen "Bu kadar sevilir mi?" diye düşünmeden edemiyor.
Kitap boyunca yağmur sadece gökyüzünden yağmıyor; sanki Rüzgâr'ın kalbine de yağıyor. Rüzgâr ise adı gibi esiyor ama içindeki fırtınaları kimseye göstermiyor. Yağmur'un kokusunu her rüzgârda arıyor, onun mutlu olması için kendi mutluluğunu ikinci plana atıyor. En çok da Rüzgâr'ın sessiz sevgisi etkiledi beni. Çünkü bazı insanlar sevgilerini söyleyerek değil, susarak yaşar.
Ama kitabın beni en derinden sarsan kısmı Rüzgâr'ın annesiyle ilgili olan bölümdü. Yağmur'a çok kırıldığı bir gün her şeyden kaçmak istiyor. Telefonunu kapatıyor, kimse ona ulaşamasın diye evi terk ediyor. O sırada annesi defalarca onu arıyor ama Rüzgâr hiçbirini göremiyor. Eve döndüğünde ise annesini cansız bir şekilde buluyor. O satırları okurken gerçekten boğazım düğümlendi. Çünkü Rüzgâr, yıllarca Yağmur'u severken
Bana İkimizi Anlat kitabını okurken kendime bu soruları defalarca sordum.
Bu kitap benim için sadece bir aşk hikâyesi değildi. Sayfaları çevirdikçe sevmenin bazen ne kadar güzel, bazen de ne kadar ağır bir yük olabileceğini hissettim.
Rüzgâr'ın hikâyesi çocukluğunda başlıyor. Daha küçücük bir çocukken komşusu Yağmur'a âşık oluyor ve o sevgi yıllar geçse de hiç eksilmiyor. Yağmur ise onu hep en yakın arkadaşı olarak görüyor. Ne zaman canı yansa, ne zaman hayat onu yorsa, dönüp dolaşıp Rüzgâr'ın yanına geliyor. Rüzgâr ise her defasında biraz daha kırılıyor ama Yağmur'un küçücük bir gülümsemesiyle bütün yaralarını unutuyor. İnsan okurken bazen "Bu kadar sevilir mi?" diye düşünmeden edemiyor.
Kitap boyunca yağmur sadece gökyüzünden yağmıyor; sanki Rüzgâr'ın kalbine de yağıyor. Rüzgâr ise adı gibi esiyor ama içindeki fırtınaları kimseye göstermiyor. Yağmur'un kokusunu her rüzgârda arıyor, onun mutlu olması için kendi mutluluğunu ikinci plana atıyor. En çok da Rüzgâr'ın sessiz sevgisi etkiledi beni. Çünkü bazı insanlar sevgilerini söyleyerek değil, susarak yaşar.
Ama kitabın beni en derinden sarsan kısmı Rüzgâr'ın annesiyle ilgili olan bölümdü. Yağmur'a çok kırıldığı bir gün her şeyden kaçmak istiyor. Telefonunu kapatıyor, kimse ona ulaşamasın diye evi terk ediyor. O sırada annesi defalarca onu arıyor ama Rüzgâr hiçbirini göremiyor. Eve döndüğünde ise annesini cansız bir şekilde buluyor. O satırları okurken gerçekten boğazım düğümlendi. Çünkü Rüzgâr, yıllarca Yağmur'u severken