İlk gün ki acı varlığını aynı şiddette sürdürse yaşayamaz insan. Yitirilenin ardından yürekten kopup gelen haykırışlar önce yerini daha alçak seslere, sonra da gitgide kabullenişin sessizliğine bırakıyor.
Kör bir kuyunun dibine vardıktan sonra yitirilecek hiçbir şeyin kalmadığı bilinci umulmadık bir güç veriyor insana. Tırnaklarınla çeltikler açıyorsun karanlık duvarların üzerinde. kan revan içinde kaldığına aldırmadan milim milim düze çıkarmaya çalışıyorsun bedenini.