b tekrar paylaştı.
Hayatımı mahvettim. Üstelik bunu yaparken aklım başımdaydı. Hayatımı bile bile mahvetmemin tek bir sebebi vardı: Aşıktım ve dünyanın geri kalanının gözümde zerrece değeri yoktu.
geriye dönüp baktığında seni incitmiş insanların bir kısmını nasıl bu kadar sevdiğini neden bu kadar değer verdiğini anlayamazsın.. ve hatta “beni kandırdı, beni manipüle etti” diye düşünebilirsin.. ama üzerine biraz daha düşününce, bu insanların sana büyük hasarlar vermeden önce bu hasarların minik versiyonlarını daha tanışmanızın en başından itibaren yaptıklarını fark edersin.. bunu düşünmek rahatsız edicidir çünkü bu sefer “fark ettim ama razı oldum” gibi suçluluk hissi gelir, bunu düşünmektense insanlar kötü acımasız ve yalancı diye düşünmek daha iç rahatlatıcıdır..
bazen böyle oluyor; en sevdikleri, insanın hayatından tak diye çıkıyor
..gelmeyeceğini, kapının zilini çalmayacağını bile bile bekleyeceğim.. ve sen gelmeyeceksin.. gelmeyeceksin biliyorum ama ben yine de seni bekliyorum, bekliyorum..
hiç kötü bir yazı yazdın mı? yazmışsındır da kötü olduğunu bilerek yazdın mı? yağmurda kaybedip iskelenin yolunu, son vapura ardından baktın mı? bakmışsındır da gidenin sonuncu olduğunu bilerek baktın mı? işte maalesef hayat böyle acılar barındırır içinde.. eksilen günlerinden genelde bihaberdir beklentin.. farların kısılır anlamazsın..
// kafa dergisi //