Cemile Sümeyra
@benfarah
32 okur puanı
Temmuz 2019 tarihinde katıldı
Bu kitap benim için, yaşamın gündelik telaşesi içinde kendi sesini kaybetmiş birinin sesini yeniden duymaya başlayışının hikâyesi. Buna uykusuzluk da denebilir, uyanış da.
Sesimi yeniden duymak için çabaladığım bir dönemde bu kitabı okumak tuhaf bir tevafuk oldu. Wittgenstein’ın edebi eserler arasında ördüğü “karmaşık, çakışan, örtüşen” benzerlikler ağını kadın ile aramda duydum.
Reklam
Öneri üzerine başladığım, hiç de pişman olmadığım bir kitap. Samimi üslubu ile yer yer gülümsedim. Kitaplara, okumaya ve okurlara dair kafalarımıza yerleşmiş dogmaları tatlı tatlı eleştiriyor Pennac.
Artık bir şeyler söylemem gerektiğini düşündüğüm için henüz kapağını kapatmış bulunduğum bu kitap hakkında biraz konuşmak istiyorum.
Sonundan çok süreciyle zihnimde bir süre var olacağına inandığım,
