"İki tür öfke vardır. Birinci tür öfke; aniden parlar ve dıştan hemen belli olur, ama buna rağmen çok kısa sürer ve kolayca yatışabilir. Diğeri ise; öyle ilk bakışta kendini belli etmez, tam tersine yüreği kemirdikçe kemirir ve daha vahim sonuçları doğurur. En iyi insanlar birinci tür öfkeye daha yatkındır. İkinci tür öfkeye kapılanlar, ruhen zayıf ve bayağı kimselerdir."
"Kötülük yapmak, aynı zamanda bir bakıma kötülüğe maruz kalmaktır. Bu yüzden bazı insanlar kızgınlıklarına acıma hissini, bazıları da alayı katar, artık kusur işlediklerine tanık oldukları insanlara besledikleri iyi ya da kötü niyetlerine göre. Zaten Demokritos'un gülmesi, Herakleitos'un ağlaması da aynı nedenden kaynaklanmış olmalı."