Galiba zaman, sadece daima hatırlamak istediğimiz iyi şeylerin ilacı. "Hiç hayale kapılma, gerçekler aynen gördüğün gibi." diyor bize. Dolayısıyla moralim düzelsin diye okuduklarım pek aklımda kalmıyor. Ruhumdaki bir delik, bütün pozitif enerjimi emiyor, geriye sadece boşluk kalıyor.
Temel kural basitçe şu: Dünyada aklı başında görünmek istiyorsanız doğru yerde olmanız, doğru kıyafetleri giymeniz, doğru şeyleri söylemeniz ve doğru çimlere basmanız gerekiyor.
Ah, ne yapacağım, ne olacak benim kaderim? Çok ağır geliyor benim böyle bir bilinmezlikte olmam, bir geleceğimin olmaması, başıma ne geleceğini tahmin edememek. Geriye bakmak da korkutucu. Orada hep acı var, bir hatırayla bile kalbim iki parçaya ayrılıyor. Beni mahveden kötü insanlar yüzünden sonsuza dek ağlayacağım.