Yoksulluk...Düğmeleri eksik ceketimizden,yamalı pantolonlarımızdan utanmamıza,bunlar yüzünden kendimizi küçük görmemize sebebiyet verip can yakabilecek bir kavram. Zaten hayatta bunun için hazır bulunan bir ortam değil midir? Düştüğümüzde bize yukardan, acıyan ya da alay eden gözlerle bakan insanların olacağı; bakan bu gözlerin bazılarının acılarımızı paylaşıp bazılarının ise bizi hor görüp insan niyetine bile koymayacakları bir düzen.Kitabı okurken bu durumun günümüzde hâlâ aynı şekilde olduğunu , yaşadıklarımızın ve yaşıyor olduklarımızın birileri tarafından küçük görülüp alaya alındığının sürekli devam ediyor olduğunu görmek canımı acıttı. Klasik eser olmasının sebeplerinden biri de bu değil midir zaten? Aradan ne kadar uzun zaman geçmişte olsa aynı hisleri ve duyguları yaşıyor olmamız. Günümüzde bile aramızda ve benliğimizde Makar Alekseyeviçleri taşıyor bulunmamız.
İşin aslına dönersem iyi ki okumuşum bu kitabı diyebiliyorum. Kitabı okuyacak herkese şimdiden iyi okumalar.
“Çünkü insanlık tarihi davetsiz misafirleri sevmezdi; kahramanlarını kendi seçer,ne kadar usandırıcı bir çabaya girerlerse girsinler hakkı olmayanları acımasızca geri çevirirdi; talihin ilerlemekte olan arabasından bir kez düşen kişi,arabaya bir daha yetişemezdi.”
