Merve Ahlatlı
@benmerry
Yazıyorum, yazıyorum, yazıyorum çünkü yazmazsam delireceğim!
Şu anda okuduğu kitaplar
Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?
Reklam
Fakat Müzeyyen Bu Derin Bir TutkuAlıntı
“Vazgeçtim ben, Müzeyyen. İnsana olan inancımdan vazgeçtim. Çünkü ben yerle bir olmaktan çok yoruldum. Affedemediğim tonlarca mesele var, irili ufaklı. Ama biliyor musun, bir kalbi olduğunu unutmuş insanlar için üzülmüyorum artık. Ve inan bana, onlarınki kalıcı bir hafıza kaybı. Sen de çok didinme onlar için, incinirsin. İncitirler seni, öpmeye kıyamadığım çocuk kalbinden. Bir çocuk incindiği vakit tüm dünya darağacında sallanmaya mahkumdur. Bunu da bilirsin.”
Yaşamı hissetmiyordu. Tek yaptığı omuzlarına yüklenen sorumlulukları yerine getirmek için, kendisine verilen bedeni oradan oraya taşımaktı. Sahiplendiği insan motifi ile çevresi arasındaki ruhsuz aracıydı. Ama ruhu ağlamaklıydı. Var olmuştu olmasına ancak, var kalmak için bir sebep bulamıyordu.
Belki bu hâlin fizyolojik, psikolojik filân izahı vardır. Belki de sebep buna, bana aylardır kendi sesimden başka insan sesi duyurmayan bu demirli pencere, bu toprak testi, bu dört duvardır.
Nazım Hikmet