Elimi avucuna alıyor. Elimi tutar tutmaz kendi babamın bir kez bile elimi tutmadığını farkediyorum; bir yanım da bu hissi yaşamayayım diye onun elimi bırakmasını istiyor. Kolay bir his değil, ama yürümeye devam ettikçe daha bir alışmaya başlıyorum.
Bir yanım babamın beni burada bırakıp gitmesini, diğer yanımsa bildiğim yaşama geri götürmesini istiyor. Öyle bir noktadayım ki ne bugün ne bugüne değin olduğum kişi ne de olabileceğim yeni kişi olabiliyorum.