mütehassis
@bercesteimutehassis
Devam ediyor..
Bursa
1997
2 okur puanı
Kasım 2021 tarihinde katıldı
Bugün yine, acaba ben mi abartıyorum diye kendimi sorgularken denk geldiğim bu cümle beni kendime getirdi. “Neden üzüntümüz sinire dönüşene kadar kimse farketmiyor ve sonra suçlu biz oluyoruz?”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Nasıl anlatayım. Herkes güzel yollarda, ben adım bile atamamışım gibi. Herkes sevilmiş, benim başım hâlâ okşanmayı bekliyor gibi. Saatlerce beklenmesi gereken meydanda herkes oturacak bir tabure bulmuş bir ben ayakta kalmışım gibi.
Sığamadım. Ne hayata, ne hayatımdaki insanların hayatına..
Hep bir ayağım eşiğin içinde, bir ayağım dışında..
Hep eğreti kaldım bu hayatta..
Ne kızıyorum, ne güceniyorum kimseye.
Demek ki yazgı böyle..
Ama işte, insan yinede sığmak, sığınmak istiyor istemsizce..
Hep fazla geldim birilerine..
Bazen de kendime.
En çok da şu koca yeryüzüne,
Sığamıyorum nedense..
Islak sokaklar mevsimindeyiz artık
Bu kalabalık şehire hüzün yağar bu zamanlar
Yalnızlık yağar caddelerine
Darmadağın saçlar, ıslanmış yüzler hep yere bakar
Kahveleri bile dert yüklenir
Çayları daha bir demli
Unutulan sevgililer hatırlanır
Veya sevgililer unutulmaya çalışılır
Kendisi koca bir yalanken gerçeği arar bu şehir
Sokakları gibi evleri de acı doludur
Gözyaşları taşar pencerelerinden
Geceleri gerçeklerini saklarda
Hergün başka bir maske takar insanları
Hayatları vardır anlattıkları
Birde tek başına kalınca yaşadıkları
Herkes kendi türküsünü söyler bu şehirde
Sadece kendi acısına ağlar
Herkesin tiyatrosudur bu şehir
Herkesin en yalandan sahnesi
Ve onun için bulunmayı bekler
Bu şehirin denizlerinde incilerin en sahtesi
Yinede yalan olduğunu bile-bile
Hergün aynı oyunu oynar bu şehirin insanları
Herkes kendi hikayesini en acıklı sansada
Her geceyi pembeye boyar gündüzün yalanları
Abdullah Özdoğan
Abdullah ÖzdoğanÇok mutlu olursam,
Korkarım daha az düşünmekten.
Bu can yâr’e
Daha bir düşkün
İçinde hüzün varken…