Ahmed Yesevî (Hikmet'i)
'Işkıng kıldı şeydâ mini
Cümle 'âlem bildi mini
Kaygum sin sin tüni küni
Minge sin ok kirek sin
Yûnus Emre (ilahî'si)
'Işkun aldı benden beni
Bana seni gerek seni
Ben yanaram düni güni
Bana seni gerek seni
Benüm bunda karârum yok ben bunda gitmege geldüm
Bâzirgânam metâ'um çok alana satmaga geldüm
Ben gelmedüm da'vî-y-içün benüm işüm sevi-y-içün
Dostun evi gönüllerdür gönüller yapmaga geldüm
Dost esrigi deliligüm âşıklar bilür neligüm
Degşüriben ikiligüm birlige bitmege geldüm
O hocamdur ben kulıyam dost bağçesi bülbüliyem
Ol hocamun bağçesine şâd olup ötmege geldüm
Bunda biliş olan cânlar anda bilişürler-imiş
Bilişüben hocam-ıla hâlüm arz itmege geldüm
Yûnus Emre âşık olmış ma'şûka derdinden ölmiş
Girçek erün kapusında hâlüm arz itmege geldüm
Elinde kör bir bıçakla kovalıyor kış yazı, yaz güzü
Gülmüyor hiçbir mevsimin soluk yüzü
En güzel yerinde kesiliyor er kişinin sözü
İnsanın, insandan kaçtığı yerdeyim...
İsmail Karasu