Adım şiddet, annem yalnızlık, adresim korku...
Bunlar evlerden sokaklara taşmış yenilgi .
Yaşamanın dünyasız fotoğrafları.
Sevginin soğuk lekeleri.
Açılmış yaralarımız.
Mutluluğun kötü denklemi.
Güneşin verdiğini gecenin aldığı gözler.
Zayıflığın yaşama mucizesi.
Bir eşitlik çağrısı.
Evlerin arınma imkânı.
Sokak korkusu değil, sokak bilgisi.
Açılmamış sevgi.
Bu sevgiyi bilmiyorsa, ev bir kötülük.
Bu çocuklar insan olmanın elifi, kirli harfleri.
Mutluluğun ayıbı.
Sokağın evlere dönen bıçakları ....
Bir sözü üşüdüğü yerden alırdım
_ Kirpikleri bir nefes başkasına değmeyenler_
Kalbimin üstünde tutardım harf harf
_ Vakitler vakitler gölgesiz vakitler _
Başka nedir derdim dünyayı giyinmek
_ Ey pahalı uğultu, her yerden esen_
Son kale gibi gelirdim sana....