Her şey büyük bir Paskalya Adası. Dev bir kar küresi. Güneş tanrılar, kuş adamlar, dev kaplumbağalar veya İsa olsun, hep aynı. Asıl bilmek istediğim, neden şimdi dünyayla ilgili aynı şekilde düşünemiyoruz? Artık gezegenlerden, yıldızlardan, galaksilerden haberimiz var; gezegenin güneşe bağlı ve yuvarlak olduğunu, dönüp durduğunu biliyoruz; artık bildiğimiz tek şey dünya değil. Neden hala buraya sıkışıp kalmış durumdayız? Ve neden her şey bizim için olmak zorunda? Neden bu kadar özeliz? Tanrı diye bir şey yok, Charlie, en azından söyledikleri gibi değil. Zeus’un, Apollo’nun veya lanet olasıca tek boynuzlu atların olmadığı gibi. Kendi başımızayız. Bu da insana kendini ya yalnız ya da güçlü hissettirir.