Berfin Seda Metin
@berfinsedaa
Okumak bir şeydir lakin her şey o bir şeyden çıkar.~Zübeyir Gündüzalp
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Oysa bir çocuğa patronun siz olduğunuzu göstermeniz için onu korkutmanız değil, bilakis sevmeniz ve sevdiğinizi hissettirmeniz gerekir çünkü insan ancak sevdiği kişiyi modeller, sevdiği kişiyi üzmek istemez, sevdiği kişinin sözünü dinler. Bu, aynı okul yıllarımızda en sevdiğimiz dersin en sevdiğimiz öğretmenin dersi olması gibidir
Doğru model olmak önemlidir çünkü çocuğumuza neyi nasıl yapması gerektiğini, hangi durumlarda nasıl davranması gerektiğini söyleyerek değil, 'yaşayarak öğretiriz. Çocuğumuz bize bakıp, "Hmm demek ki birine öfkelendiğin zaman bağırıp çağırman, hatta vurman gerekiyor" diyorsa eğer, o zaman "sussun diye bağırıyorum, kardeşine vurmasın diye vuruyorum, sevdiğim için dövüyorum" tanımlarımın ne denli komik olduğunu acı bir şekilde öğreniyoruz demektir.
İnsanın canını sıkan, kızdıran, öfkesini ayağa kaldıran şeyler olaylar ya da kişiler değil, o olaya ya da kişiye dair zihnimizde oluşturduğumuz kodlamalardır. Yani bakış açımızdır. Yağmurun kimine göre 'rahmet', kimine göre 'zahmet' olmasının nedeni budur. Nitekim yağmur aynı yağmur olmasına karşın biri dışarı bakar ve "off şimdi trafik sıkışacak. çocuklar okula giderken ıslanacak, her yer çamur olacak, nereden çıktı şimdi bu" der. Bir diğeri içinse aynı manzara "çok şükür 'rahmet' yağıyor, barajlar doluyor, toprak bereketleniyor, çocuklar okuldan gelsin de bahçeye inip ıslanalım, su birikintilerinde yaprak yüzdürelim" olarak yorumlanabilir. Hayattaki her olay böyledir. En uç noktada ölüm' bile, kimini darmadağın ederken, bir diğeri için "şehadet makamına kavuştu cümlesiyle algılanıp şükür sebebi bile olabilir.
Konu çocuklarımız olunca da durum aynıdır. Canımızı sıkan, bizi kızdıran, öfke girdaplarına sokan şey çocuğumuz değil, onun davranışlarına dair zihnimizde oluşturduğumuz bakış açısıdır.
Ebeveyn olmanın çocuğu dunyaya getirmekten fazlası olduğu bilinciyle, doğru tutumlara ulaşma gayretimizi bir hayat tarzı olarak sürdürmeliyiz
Bu cümle bize zor ve zahmetli geliyorsa, şunu düşünelim: Aslında hayatımızda bir beceriyi kazanmak ya da bir konuda ehil olmak için gözü kapalı pek çok eğitim alıyoruz. Araba kullanmak için ehliyet, meslek sahibi olmak için diploma, pasta yapmayı öğrenmek için bile kurslara gidip sertifika alıyoruz. Lakin şu hayatta üstlendiğimiz en Önemli ve ciddi iş 'annelik olmasına rağmen, bu konuda gayret göstermeye, okumaya, öğrenmeye 'zahmet' gözüyle bakabiliyoruz. Oysa günümüzde bilgiye ulaşmak, bilge insanlardan faydalanmak, okumak, araştırmak çok kolay. Pek çok uzmanın yazdığı kitaplar, verdiği eğitimler, yayınladığı makaleler var. Yeter ki biz anneler üzerimizdeki ataleti silkeleyelim ve daha doğru bir ebeveynlik duruşu için her daim gayret göstermeye niyet edelim.