Okurken boğazınıza düğüm atan ama bir türlü de okumaktan vazgeçemediğiniz bir kitaptır kendisi. Ne yalan söyleyeyim, ilk okuduğum vakitlerde biraz rahatsız etmişti beni. İçimden “bu kadarına da gerek var mı?” diye düşünüp durdum. Tabii fark ettim ki ben kitapta anlatılanların gerçek olmasından rahatsız oluyormuşum. Anladım ki bu rahatsızlık, metnin fazlalığından değil, gerçeğe fazla yaklaşmasından kaynaklanıyor.
Şebnem İşigüzel, yazarken okuru korumayı seçmemiş. Hatta okuru, görmezden gelmeye alıştığımız şeylerle yüz yüze bırakmış. Dili de “gerçekler acıdır” ayarında sert.
Hikaye 1876 yılında geçmesine rağmen bugünü aratmıyor. Başkarakterin yaşadıkları, yalnızca bireysel bir kader değil; aile, ahlak ve namus kavramları etrafında şekillenen bu düzenin bir sonucu. Aradan asırlar geçmiş olmasına rağmen kadına biçilen rol neredeyse hiç değişmemiş.
Gözyaşı Konağı genç bir kadının, evlilik dışı hamileliği nedeniyle ailesinden gizlenerek Büyükada’ya gönderilmesiyle başlıyor. Yanına verilen Bedriye Kalfa ile birlikte adaya gelen genç kadın, burada kaderiyle yüzleşmek zorunda kalıyor.
Roman, ana karakterin anıları üzerinden ilerlerken sadece onun yaşadıklarını değil, ait olduğu ailenin ve dönemin zihniyetini de önümüze seriyor. Osmanlı’nın sancılı yılları, yanlış bir Batılılaşma anlayışı, para ve statü hırsı içinde savrulan bir baba figürü, kadınların hayatını belirleyen evlilikler ve suskunlukla şekillenen ilişkiler, hikayemizin arka planını oluşturuyor.
Kısacası Gözyaşı Konağı, okurunu yormayı göze alan ama bunun karşılığında düşündüren bir roman. Herkese hitap etmeyebilir ancak anlattıklarıyla ve diliyle uzun süre akılda kalıyor. Geçmişte geçen bu hikaye bugüne dair çok tanıdık sorular sordurmasıyla değerli diye düşünüyorum. (Böyle düşünen bir tek ben değilim ki, kitap
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
İnsanın kalbi birine aitse başka hiç kimsenin ilgisi
pek bir şey ifade etmez. Sevilen kişiyle ilgili olmayan her şey o kadar yavan, o kadar sıradan gelir ki!
Eğer birini seviyorsam herkesi seviyorumdur; dünyayı, yaşamayı seviyorumdur. Eğer birine “seni seviyorum” diyebiliyorsam, “Sende herkesi seviyorum, seninle tüm dünyayı seviyorum” da diyebilmeliyim.
Başarı, itibar, para, güç, hemen hemen tüm enerjimizi bunlara nasıl elde edeceğimizi öğrenmeye harcarız. Sevmeyi öğrenmeyi ise verecek hiçbir şeyimiz kalmaz.