- Bak! Bu kez ağlamadım.
- Hayır, bu kez benim sıram, dedi gülümsemeye çabalayarak ve bana doğru kaldırdığı güzel yüzünün aniden gözyaşlarıyla ıslandığını gördüm.
- Gözleri olanlar mutlulukların farkında değiller,dedim sonunda.
- Benim gözlerim yok, ama işitmenin getirdiği mutluluğun farkındayım, diye haykırdı hemen.