" Allah ve babam, birbirlerini uzaktan sevdiler galiba
kırmadan, yormadan, çekinerek rahatsız etmekten
şimdi Allah'ına kadar susup, Allah'ına kadar ağlasam
babam duymasa, mohikanlar gibi ağladım dediğimi de,
sen de duyma, özlediysen, oradaysan, yani Allah'san
bir babalık yap ki anlayalım o zaman
bu topraklar da, bu can da senin mülkünmüş madem
öyleyse biraz daha kalsın dünyanda babam
sonra da bu şiire bakıp, bu ne çok mavi desin
çok çocuk, çok ekmek, çok rakı, çok merhamet,
isterim ki herkes babasını sevsin şu hayatta derinden
ben babamı sevdim en çok kelinden
ve bildim ki mavi ustasıymış hayatın babam
mavi Hasan, iyi ki bu şiiri görmedi
süslü olan hiçbir şeyi hayatında sevmedi"